Cuando la vida duele

(Escrito en 🇪🇸🇲🇽– Written in 🇬🇧🇺🇸– Scritto in 🇮🇹– Rédigé en 🇫🇷🇨🇩– Escrito em 🇵🇹🇧🇷 – Γραμμένο στα 🇬🇷🇨🇾写在🇨🇳- Написано в 🇷🇺 )

🇪🇸ESPAÑOL🇲🇽

(Día Mundial para la Prevención del Suicidio)

A lo largo de toda nuestra vida, viviremos momentos de felicidad, de desasosiego, de dolor y de tristeza. Todos estos momentos también forman parte del curso natural de nuestro crecimiento y desarrollo como personas. 

Sin embargo, hay otros muchos momentos en donde esos sentimientos de dolor y de tristeza comienzan a enraizarse en lo más profundo de nuestras vidas y provocan que, poco a poco, perdamos el control de todo cuanto nos rodea. Es justo en ese momento, cuando empezamos a sentir que no hay salida, CUANDO DEBEMOS PEDIR AYUDA.

En mi caso particular, el haber sido víctima de un brutal caso de acoso escolar (que desembocó en una agresión sexual – violación – de carácter grupal) y el no haber sido capaz de expresar qué era lo que me sucedía en un momento en unos años en los que apenas se hablaba de acoso escolar, de salud mental o de suicidio, hizo que guardara para mí todo ese sufrimiento sin saber que, a la larga, todo sería mucho peor. 

Pasados los años, cuando creía que todo estaba enterrado, escuchar hablar de los delitos de naturaleza sexual durante los primeros años de carrera supuso para mí el volver a recordar todo lo que pensé que había enterrado. Pero no fue así. 

A partir de ese momento, entré en una espiral de autodestrucción que, en un momento muy particular, casi me cuesta la vida de no ser por la rápida actuación de mi familia en llevarme al Hospital. No quiero entrar en detalles pero sentí que había llegado el momento, que no quería hacer sufrir más a mi familia, que debía abandonar. Estaba totalmente roto. Y, entonces, di el paso. 

Había tocado fondo, no veía la luz por ninguna parte y solo quería dejar de sufrir ante una situación que no sabía como gestionar y en la que sentía que no tenía el apoyo suficiente, que nadie entendía lo que estaba viviendo, lo que había vivido años atrás, aquello que me atormentaba cada día y cuánto me estaba destruyendo por dentro. 

Afortunadamente, mi familia actuó rápidamente y, cuando me vi en la sala de reanimación con la vías en los brazos, algo despertó en mi interior que me hizo darme cuenta de que no merecía seguir así, que no tenía porqué seguir sufriendo y callando en silencio todo lo que sucedía, quería sobrevivir, quería VIVIR. 

Con la ayuda de los profesionales de Salud Mental, el apoyo de mi familia que apenas empezaba a entender lo que sucedía, pude recomponer aquello que sentí que había perdido, aquello que pensé que me habían arrebatado, aquello que me hicieron pensar que nunca tendría: MI PROPIA VIDA.

Hoy, muchos años después, aún tengo lagunas acerca de algunos episodios pero otros los tengo muy claros en mi mente. En todo caso, gracias a la ayuda de los Servicios Sanitarios de Salud Mental, que debemos proteger y reivindicar SIEMPRE, porque sin salud mental no hay salud, he salido adelante y he consagrado buena parte de mi vida a ayudar en todo cuanto pueda a aquellas personas que están viviendo situaciones que les causan un enorme dolor. 

Pensemos que todas las personas importan, que todas las personas merecen ser escuchadas, que todas las personas necesitan alguna vez una abrazo que les reconforte, que les sane, que les haga sentir que también cuentan, que son especiales, que son amadas. 

Por eso, si estás leyendo esto, quiero que sepas que no hay nada malo en pedir ayuda, que tú también puedes salir adelante, que siempre tendrás una mano amiga si lo necesitas.

Estés donde estés, te estoy abrazando. 

🇬🇧ENGLISH🇺🇸

WHEN LIFE HURTS

(World Suicide Prevention Day)

Throughout our lives, we will experience moments of happiness, of unease, of pain and of sadness. All of these moments are also part of the natural course of our growth and development as people.

However, there are many other moments when these feelings of pain and sadness begin to take root deep in our lives and cause us to gradually lose control of everything around us. It is right at that moment, when we begin to feel that there is no way out, WHEN WE MUST ASK FOR HELP.

In my particular case, having been the victim of a brutal case of bullying (which led to a sexual assault – rape – of a group nature) and not having been able to express what was happening to me at a time when there was hardly any talk of bullying, mental health or suicide, meant that I kept all that suffering to myself without knowing that, in the long run, everything would be much worse.

Years later, when I thought it was all buried, hearing about sexual offences during the first years of my career reminded me of everything I thought I had buried. But I didn’t.

From that moment on, I went into a spiral of self-destruction that, at one particular moment, almost cost me my life had it not been for my family’s quick action in taking me to hospital. I don’t want to go into details but I felt that the time had come, that I didn’t want to make my family suffer any more, that I had to give up. I was totally broken. And so I took the step.

I had hit rock bottom, I couldn’t see the light anywhere and I just wanted to stop suffering in a situation that I didn’t know how to manage and in which I felt I didn’t have enough support, that nobody understood what I was going through, what I had experienced years ago, what was tormenting me every day and how much it was destroying me inside.

Fortunately, my family acted quickly and, when I saw myself in the resuscitation room with the IV in my arms, something awoke inside me that made me realise that I didn’t deserve to go on like this, that I didn’t have to continue suffering and silently keeping quiet about everything that was happening, I wanted to survive, I wanted to LIVE.

With the help of the Mental Health professionals, the support of my family who were just beginning to understand what was happening, I was able to put back together what I felt I had lost, what I thought had been taken away from me, what they made me think I would never have: MY OWN LIFE.

Today, many years later, I still have gaps about some episodes but others are very clear in my mind. In any case, thanks to the help of the Mental Health Care Services, which we must ALWAYS protect and demand, because without mental health there is no health, I have come out ahead and I have devoted a good part of my life to helping as much as I can those people who are living through situations that cause them enormous pain.

Let’s think that everyone matters, that everyone deserves to be listened to, that everyone needs a hug that comforts them, that heals them, that makes them feel that they count too, that they are special, that they are loved.

So, if you are reading this, I want you to know that there is nothing wrong with asking for help, that you too can get through this, that you will always have a helping hand if you need it.

Wherever you are, I’m hugging you.

🇮🇹ITALIANO🇮🇹

QUANDO LA VITA FA MALE

(Giornata mondiale per la prevenzione del suicidio)

Nel corso della nostra vita, sperimenteremo momenti di felicità, di disagio, di dolore e di tristezza. Tutti questi momenti fanno anche parte del corso naturale della nostra crescita e del nostro sviluppo come persone.

Tuttavia, ci sono molti altri momenti in cui questi sentimenti di dolore e tristezza iniziano a mettere radici profonde nella nostra vita e ci fanno perdere gradualmente il controllo di tutto ciò che ci circonda. È proprio in quel momento, quando cominciamo a sentire che non c’è via d’uscita, CHE DOBBIAMO CHIEDERE AIUTO.

Nel mio caso specifico, essere stata vittima di un brutale caso di bullismo (che è sfociato in una violenza sessuale – stupro – di gruppo) e non essere stata in grado di esprimere ciò che mi stava accadendo in un’epoca in cui non si parlava quasi mai di bullismo, salute mentale o suicidio, ha fatto sì che tenessi per me tutta quella sofferenza senza sapere che, a lungo andare, tutto sarebbe stato molto peggio.

Anni dopo, quando pensavo che fosse tutto sepolto, sentire parlare di reati sessuali durante i primi anni della mia carriera mi ha ricordato tutto quello che pensavo di aver seppellito. Ma non l’ho fatto.

Da quel momento sono entrata in una spirale di autodistruzione che, in un momento particolare, mi è quasi costata la vita se non fosse stato per la rapidità con cui la mia famiglia mi ha portato in ospedale. Non voglio entrare nei dettagli, ma sentivo che era arrivato il momento, che non volevo più far soffrire la mia famiglia, che dovevo arrendermi. Ero completamente distrutto. E così ho fatto il passo.

Avevo toccato il fondo, non vedevo la luce da nessuna parte e volevo solo smettere di soffrire in una situazione che non sapevo come gestire e in cui sentivo di non avere abbastanza sostegno, che nessuno capiva cosa stavo passando, cosa avevo vissuto anni prima, cosa mi tormentava ogni giorno e quanto mi stava distruggendo dentro.

Fortunatamente la mia famiglia ha agito rapidamente e, quando mi sono vista nella sala di rianimazione con la flebo tra le braccia, si è risvegliato qualcosa dentro di me che mi ha fatto capire che non meritavo di andare avanti così, che non dovevo continuare a soffrire e a tacere tutto quello che stava accadendo, volevo sopravvivere, volevo VIVERE.

Con l’aiuto dei professionisti della salute mentale e il sostegno della mia famiglia, che stava appena iniziando a capire cosa stava succedendo, sono riuscita a rimettere insieme ciò che sentivo di aver perso, ciò che pensavo mi fosse stato portato via, ciò che mi avevano fatto credere che non avrei mai avuto: LA MIA VITA.

Oggi, a distanza di molti anni, ho ancora delle lacune su alcuni episodi, ma altri sono molto chiari nella mia mente. In ogni caso, grazie all’aiuto dei Servizi di Salute Mentale, che dobbiamo SEMPRE tutelare e pretendere, perché senza salute mentale non c’è salute, ne sono uscita vincitrice e ho dedicato buona parte della mia vita ad aiutare il più possibile quelle persone che vivono situazioni che causano loro un enorme dolore.

Pensiamo che tutti contano, che tutti meritano di essere ascoltati, che tutti hanno bisogno di un abbraccio che li conforti, che li guarisca, che li faccia sentire che anche loro contano, che sono speciali, che sono amati.

Quindi, se state leggendo, voglio che sappiate che non c’è nulla di male nel chiedere aiuto, che anche voi potete superare tutto questo, che avrete sempre una mano che vi aiuta se ne avete bisogno.

Ovunque tu sia, ti abbraccio.

🇫🇷FRANÇAIS🇨🇩

QUAND LA VIE FAIT MAL

(Journée mondiale de la prévention du suicide)

Tout au long de notre vie, nous connaîtrons des moments de bonheur, de malaise, de douleur et de tristesse. Tous ces moments font également partie du cours naturel de notre croissance et de notre développement en tant que personnes.

Cependant, il existe de nombreux autres moments où ces sentiments de douleur et de tristesse commencent à s’enraciner profondément dans nos vies et nous font perdre progressivement le contrôle de tout ce qui nous entoure. C’est à ce moment-là, lorsque nous commençons à sentir qu’il n’y a pas d’issue, QUE NOUS DEVONS DEMANDER DE L’AIDE.

Dans mon cas particulier, le fait d’avoir été victime d’un cas brutal d’intimidation (qui a débouché sur une agression sexuelle – un viol – de nature collective) et de ne pas avoir pu exprimer ce qui m’arrivait à une époque où l’on ne parlait pratiquement pas d’intimidation, de santé mentale ou de suicide, a fait que j’ai gardé toute cette souffrance pour moi sans savoir qu’à long terme, tout serait bien pire.

Des années plus tard, alors que je pensais que tout était enterré, le fait d’entendre parler de délits sexuels durant les premières années de ma carrière m’a rappelé tout ce que je pensais avoir enterré. Mais je ne l’ai pas fait.

À partir de ce moment, je suis entré dans une spirale d’autodestruction qui, à un moment donné, a failli me coûter la vie si ma famille n’avait pas agi rapidement en m’emmenant à l’hôpital. Je ne veux pas entrer dans les détails, mais j’ai senti que le moment était venu, que je ne voulais plus faire souffrir ma famille, que je devais abandonner. J’étais totalement brisé. Et donc j’ai franchi le pas.

J’avais touché le fond, je ne voyais plus la lumière nulle part et je voulais simplement arrêter de souffrir dans une situation que je ne savais pas comment gérer et dans laquelle j’avais l’impression de ne pas avoir assez de soutien, que personne ne comprenait ce que je vivais, ce que j’avais vécu il y a des années, ce qui me tourmentait chaque jour et à quel point cela me détruisait de l’intérieur.

Heureusement, ma famille a réagi rapidement et, lorsque je me suis vue dans la salle de réanimation avec la perfusion dans les bras, quelque chose s’est réveillé en moi qui m’a fait comprendre que je ne méritais pas de continuer comme ça, que je ne devais pas continuer à souffrir et à taire tout ce qui se passait, je voulais survivre, je voulais VIVRE.

Avec l’aide des professionnels de la santé mentale, le soutien de ma famille qui commençait tout juste à comprendre ce qui se passait, j’ai pu reconstituer ce que j’avais l’impression d’avoir perdu, ce que je pensais m’avoir été enlevé, ce qu’on m’avait fait croire que je n’aurais jamais : MA PROPRE VIE.

Aujourd’hui, bien des années plus tard, j’ai encore des lacunes concernant certains épisodes, mais d’autres sont très clairs dans mon esprit. Quoi qu’il en soit, grâce à l’aide des services de soins de santé mentale, que nous devons TOUJOURS protéger et exiger, car sans santé mentale il n’y a pas de santé, je m’en suis sorti et j’ai consacré une bonne partie de ma vie à aider autant que possible les personnes qui vivent des situations qui les font énormément souffrir.

Pensons que tout le monde compte, que tout le monde mérite d’être écouté, que tout le monde a besoin d’un câlin qui le réconforte, qui le guérit, qui lui fait sentir qu’il compte aussi, qu’il est spécial, qu’il est aimé.

Donc, si vous lisez ceci, je veux que vous sachiez qu’il n’y a rien de mal à demander de l’aide, que vous aussi pouvez vous en sortir, que vous aurez toujours une main secourable si vous en avez besoin.

Où que tu sois, je t’embrasse.

🇵🇹PORTUGUÊS🇧🇷

QUANDO A VIDA DÓI

(Dia Mundial de Prevenção do Suicídio)

Ao longo das nossas vidas, experimentaremos momentos de felicidade, de mal-estar, de dor e de tristeza. Todos estes momentos fazem também parte do curso natural do nosso crescimento e desenvolvimento como pessoas.

Contudo, há muitos outros momentos em que estes sentimentos de dor e tristeza começam a criar raízes profundas nas nossas vidas e nos levam a perder gradualmente o controlo de tudo o que nos rodeia. É precisamente nesse momento, quando começamos a sentir que não há saída, QUANDO TEMOS DE PEDIR AJUDA.

No meu caso particular, ter sido vítima de um caso brutal de bullying (que levou a uma agressão sexual – violação – de natureza grupal) e não ter sido capaz de expressar o que me estava a acontecer numa altura em que quase não se falava de bullying, saúde mental ou suicídio, significava que eu guardava todo esse sofrimento para mim sem saber que, a longo prazo, tudo seria muito pior.

Anos mais tarde, quando pensava que estava tudo enterrado, ouvir falar de delitos sexuais durante os primeiros anos da minha carreira fez-me lembrar tudo o que pensava ter enterrado. Mas eu não o fiz.

A partir desse momento, entrei numa espiral de autodestruição que, num determinado momento, quase me custou a vida se não fosse a acção rápida da minha família ao levar-me ao hospital. Não quero entrar em pormenores, mas senti que tinha chegado o momento, que não queria fazer sofrer mais a minha família, que tinha de desistir. Estava totalmente quebrado. E assim dei o passo.

Eu tinha atingido o fundo do poço, não conseguia ver a luz em lado nenhum e só queria deixar de sofrer numa situação que não sabia como gerir e na qual sentia que não tinha apoio suficiente, que ninguém compreendia o que eu estava a passar, o que tinha vivido há anos, o que me atormentava todos os dias e o quanto me estava a destruir por dentro.

Felizmente, a minha família agiu rapidamente e, quando me vi na sala de reanimação com o soro nos braços, algo despertou dentro de mim que me fez perceber que não merecia continuar assim, que não tinha de continuar a sofrer e calar silenciosamente sobre tudo o que estava a acontecer, eu queria sobreviver, queria VIVER.

Com a ajuda dos profissionais da Saúde Mental, o apoio da minha família que estava apenas a começar a compreender o que estava a acontecer, fui capaz de voltar a juntar o que sentia que tinha perdido, o que pensava que me tinham tirado, o que me fizeram pensar que nunca teria: A MINHA PRÓPRIA VIDA.

Hoje, muitos anos mais tarde, ainda tenho lacunas sobre alguns episódios, mas outros são muito claros na minha mente. Em qualquer caso, graças à ajuda dos Serviços de Saúde Mental, que devemos SEMPRE proteger e exigir, porque sem saúde mental não há saúde, saí à frente e dediquei uma boa parte da minha vida a ajudar tanto quanto posso as pessoas que vivem situações que lhes causam enormes dores.

Pensemos que todos importam, que todos merecem ser ouvidos, que todos precisam de um abraço que os conforte, que os cure, que os faça sentir que também contam, que são especiais, que são amados.

Portanto, se estiver a ler isto, quero que saiba que não há nada de errado em pedir ajuda, que também você pode ultrapassar isto, que terá sempre uma mão amiga se precisar dela.

Onde quer que estejas, estou abraçando-te.

🇬🇷EΛΛΗΝΙΚΉ🇨🇾

ΌΤΑΝ Η ΖΩΉ ΠΟΝΆΕΙ

(Παγκόσμια Ημέρα για την Πρόληψη της Αυτοκτονίας)

Κατά τη διάρκεια της ζωής μας, θα βιώσουμε στιγμές ευτυχίας, δυσφορίας, πόνου και θλίψης. Όλες αυτές οι στιγμές αποτελούν επίσης μέρος της φυσικής πορείας της ανάπτυξης και εξέλιξής μας ως άνθρωποι.

Ωστόσο, υπάρχουν πολλές άλλες στιγμές που αυτά τα συναισθήματα πόνου και θλίψης αρχίζουν να ριζώνουν βαθιά στη ζωή μας και μας κάνουν να χάνουμε σταδιακά τον έλεγχο των πάντων γύρω μας. Ακριβώς εκείνη τη στιγμή, όταν αρχίζουμε να νιώθουμε ότι δεν υπάρχει διέξοδος, ΌΤΑΝ ΠΡΈΠΕΙ ΝΑ ΖΗΤΉΣΟΥΜΕ ΒΟΉΘΕΙΑ.

Στη δική μου περίπτωση, έχοντας πέσει θύμα μιας βάναυσης περίπτωσης εκφοβισμού (που οδήγησε σε σεξουαλική επίθεση – βιασμό – ομαδικής φύσης) και μη μπορώντας να εκφράσω αυτό που μου συνέβαινε σε μια εποχή που δεν υπήρχε σχεδόν καμία συζήτηση για τον εκφοβισμό, την ψυχική υγεία ή την αυτοκτονία, σήμαινε ότι κράτησα όλα αυτά τα βάσανα για τον εαυτό μου, χωρίς να γνωρίζω ότι, μακροπρόθεσμα, όλα θα ήταν πολύ χειρότερα.

Χρόνια αργότερα, όταν νόμιζα ότι όλα αυτά είχαν θαφτεί, το άκουσμα για σεξουαλικά αδικήματα κατά τα πρώτα χρόνια της καριέρας μου μου θύμισε όλα όσα νόμιζα ότι είχα θάψει. Αλλά δεν το έκανα.

Από εκείνη τη στιγμή και μετά, μπήκα σε ένα σπιράλ αυτοκαταστροφής που, σε μια συγκεκριμένη στιγμή, παραλίγο να μου κοστίσει τη ζωή, αν δεν είχε δράσει γρήγορα η οικογένειά μου και δεν με πήγε στο νοσοκομείο. Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες, αλλά ένιωσα ότι είχε έρθει η ώρα, ότι δεν ήθελα να κάνω την οικογένειά μου να υποφέρει άλλο, ότι έπρεπε να τα παρατήσω. Ήμουν τελείως συντετριμμένος. Και έτσι έκανα το βήμα.

Είχα πιάσει πάτο, δεν έβλεπα πουθενά φως και ήθελα απλώς να σταματήσω να υποφέρω σε μια κατάσταση που δεν ήξερα πώς να διαχειριστώ και στην οποία ένιωθα ότι δεν είχα αρκετή υποστήριξη, ότι κανείς δεν καταλάβαινε τι περνούσα, τι είχα βιώσει πριν από χρόνια, τι με βασάνιζε καθημερινά και πόσο πολύ με κατέστρεφε μέσα μου.

Ευτυχώς, η οικογένειά μου έδρασε γρήγορα και, όταν είδα τον εαυτό μου στην αίθουσα ανάνηψης με τον ορό στα χέρια μου, κάτι ξύπνησε μέσα μου που με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι δεν μου άξιζε να συνεχίσω έτσι, ότι δεν έπρεπε να συνεχίσω να υποφέρω και να σιωπώ σιωπηλά για όλα όσα συνέβαιναν, ήθελα να επιβιώσω, ήθελα να ΖΩ.

Με τη βοήθεια των επαγγελματιών Ψυχικής Υγείας, την υποστήριξη της οικογένειάς μου που μόλις είχε αρχίσει να καταλαβαίνει τι συνέβαινε, μπόρεσα να ξαναφτιάξω αυτό που ένιωθα ότι είχα χάσει, αυτό που νόμιζα ότι μου είχαν πάρει, αυτό που με έκαναν να πιστέψω ότι δεν θα είχα ποτέ: Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΖΩΗ.

Σήμερα, πολλά χρόνια αργότερα, έχω ακόμα κενά για κάποια επεισόδια, αλλά άλλα είναι πολύ ξεκάθαρα στο μυαλό μου. Σε κάθε περίπτωση, χάρη στη βοήθεια των Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας, τις οποίες πρέπει ΠΑΝΤΑ να προστατεύουμε και να διεκδικούμε, γιατί χωρίς ψυχική υγεία δεν υπάρχει υγεία, βγήκα κερδισμένος και αφιέρωσα ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου στο να βοηθάω όσο μπορώ τους ανθρώπους που ζουν μέσα από καταστάσεις που τους προκαλούν τεράστιο πόνο.

Ας σκεφτούμε ότι όλοι έχουν σημασία, ότι όλοι αξίζουν να τους ακούμε, ότι όλοι χρειάζονται μια αγκαλιά που τους παρηγορεί, που τους θεραπεύει, που τους κάνει να νιώθουν ότι και αυτοί μετράνε, ότι είναι ξεχωριστοί, ότι αγαπιούνται.

Έτσι, αν το διαβάζετε αυτό, θέλω να ξέρετε ότι δεν είναι κακό να ζητάτε βοήθεια, ότι μπορείτε κι εσείς να το ξεπεράσετε, ότι θα έχετε πάντα ένα χέρι βοήθειας αν το χρειαστείτε.

Όπου κι αν βρίσκεστε, σας αγκαλιάζω.

🇨🇳写在🇨🇳

当生活受到伤害时

(世界预防自杀日)

在我们的一生中,我们将经历幸福、不安、痛苦和悲伤的时刻。所有这些时刻也是我们作为人成长和发展的自然过程的一部分。

然而,还有许多其他时刻,这些痛苦和悲伤的感觉开始在我们的生活深处扎根,使我们逐渐失去对周围一切的控制。就在那一刻,当我们开始感到没有出路的时候,我们必须寻求帮助。

在我的具体案例中,我曾是一个残酷的欺凌案件的受害者(这导致了集体性质的性侵犯–强奸),在几乎没有人谈论欺凌、心理健康或自杀的时候,我无法表达发生在我身上的事情,这意味着我把所有的痛苦留给自己,却不知道从长远来看,一切都会变得更加糟糕。

多年以后,当我认为这一切都被埋葬了的时候,听到我职业生涯最初几年的性犯罪,让我想起了我认为已经埋葬的一切。但我没有。

从那一刻起,我进入了自我毁灭的漩涡,在一个特定的时刻,如果不是我的家人迅速采取行动,把我送到医院,我几乎失去了生命。我不想谈细节,但我觉得时机已到,我不想再让我的家人受苦,我必须放弃。我完全崩溃了。于是我迈出了这一步。

我已经跌到了谷底,我在任何地方都看不到光明,我只想停止在我不知道如何管理的情况下受苦,我觉得我没有得到足够的支持,没有人理解我正在经历的事情,我多年前经历的事情,每天折磨我的事情,以及它对我内心的摧残程度。

幸运的是,我的家人迅速行动起来,当我看到自己在抢救室里,怀里抱着静脉注射器时,我内心深处有一种东西苏醒了,让我意识到我不应该这样下去,我不必继续忍受痛苦,默默地对发生的一切保持沉默,我想生存,我想活下去。

在心理健康专家的帮助下,在刚刚开始了解所发生的事情的家人的支持下,我能够把我感到失去的东西重新组合起来,我认为被夺走的东西,他们让我认为我永远不会拥有的东西。我自己的生活。

许多年后的今天,我对一些情节仍有隔阂,但其他情节在我脑海中却非常清晰。在任何情况下,感谢心理健康护理服务的帮助,我们必须始终保护和要求这种服务,因为没有心理健康就没有健康,我已经走到了前面,我已经将我生命中的大部分时间用于尽可能地帮助那些生活在给他们带来巨大痛苦的情况下的人。

让我们认为每个人都很重要,每个人都值得被倾听,每个人都需要一个安慰他们、治愈他们的拥抱,让他们觉得自己也很重要,他们很特别,他们被爱。

因此,如果你正在读这篇文章,我想让你知道,寻求帮助没有错,你也能度过难关,如果你需要,你将永远有一只帮助之手。

无论你在哪里,我都在拥抱你。

🇷🇺PУССКИЙ🇷🇺

КОГДА ЖИЗНЬ ПРИЧИНЯЕТ БОЛЬ

(Всемирный день предотвращения самоубийств)

На протяжении всей жизни мы будем переживать моменты счастья, тревоги, боли и печали. Все эти моменты также являются частью естественного хода нашего роста и развития как людей.

Однако есть много других моментов, когда эти чувства боли и печали начинают пускать корни глубоко в нашей жизни и заставляют нас постепенно терять контроль над всем, что нас окружает. Именно в этот момент, когда мы начинаем чувствовать, что выхода нет, МЫ ДОЛЖНЫ ПОПРОСИТЬ О ПОМОЩИ.

В моем конкретном случае, став жертвой жестокой травли (которая привела к сексуальному нападению – изнасилованию – группового характера) и не имея возможности выразить то, что со мной происходило в то время, когда практически не было разговоров о травле, психическом здоровье или самоубийстве, я держала все эти страдания в себе, не зная, что в конечном итоге все будет намного хуже.

Спустя годы, когда я уже думал, что все это похоронено, известие о сексуальных преступлениях в первые годы моей карьеры напомнило мне обо всем, что я думал, что похоронил. Но я этого не сделал.

С этого момента я вошел в спираль саморазрушения, которая в один конкретный момент чуть не стоила мне жизни, если бы не быстрые действия моей семьи, доставившей меня в больницу. Я не хочу вдаваться в подробности, но я чувствовал, что время пришло, что я не хочу больше заставлять свою семью страдать, что я должен сдаться. Я был полностью сломлен. И вот я сделал этот шаг.

Я достигла дна, я нигде не видела света и просто хотела перестать страдать в ситуации, с которой я не знала, как справиться, и в которой, как мне казалось, у меня не было достаточной поддержки, никто не понимал, что я переживаю, что я пережила много лет назад, что мучает меня каждый день и как сильно это разрушает меня изнутри.

К счастью, моя семья быстро приняла меры, и когда я увидел себя в реанимационной палате с капельницей на руках, внутри меня что-то проснулось, и я понял, что не заслуживаю такого продолжения, что я не должен продолжать страдать и молчать обо всем, что происходит, я хочу выжить, я хочу ЖИТЬ.

С помощью специалистов по психическому здоровью, при поддержке моей семьи, которая только начинала понимать, что происходит, я смогла собрать воедино то, что, как мне казалось, я потеряла, что, как мне казалось, у меня отняли, что, как мне казалось, у меня никогда не будет: МОЯ СОБСТВЕННАЯ ЖИЗНЬ.

Сегодня, много лет спустя, у меня все еще есть пробелы в отношении некоторых эпизодов, но другие эпизоды я помню очень ясно. В любом случае, благодаря помощи службы психического здоровья, которую мы должны ВСЕГДА защищать и требовать, потому что без психического здоровья нет здоровья, я вышел вперед и посвятил значительную часть своей жизни тому, чтобы помочь, насколько это возможно, тем людям, которые живут в ситуациях, причиняющих им огромную боль.

Давайте подумаем, что каждый человек имеет значение, что каждый заслуживает того, чтобы его выслушали, что каждый нуждается в объятиях, которые утешат его, которые исцелят его, которые дадут ему почувствовать, что он тоже имеет значение, что он особенный, что его любят.

Поэтому, если вы читаете это, я хочу, чтобы вы знали, что нет ничего плохого в том, чтобы попросить о помощи, что вы тоже можете пройти через это, что у вас всегда будет рука помощи, если она вам понадобится.

Где бы ты ни был, я обнимаю тебя.

FAÇAMO-LO AGORA

(Dia Mundial contra o Tráfico de Pessoas)

Sem dúvida, o tráfico de seres humanos é um dos crimes mais hediondos contra a humanidade. O aumento das desigualdades associado ao desespero de milhões de pessoas vulneráveis, todos agravados pela crise da Covid-19, proporcionam às redes de tráfico de seres humanos o terreno perfeito para levar a cabo um dos maiores e mais hediondos actos de exploração sexual ou laboral. 

A maioria, mais de metade, de todas as vítimas do tráfico de seres humanos são pessoas provenientes de áreas em desenvolvimento, especialmente de áreas empobrecidas ou, quando apropriado, de áreas de guerra. Neste contexto, as redes de tráfico para fins de exploração sexual, que é sem dúvida a mais abominável de todas, recrutam as suas vítimas prometendo-lhes um futuro melhor quando, na realidade, tudo isto é um logro para obter lucros enormes à custa de objectivar e desumanizar aqueles que caem nas redes de tráfico, tratando-os como mera mercadoria, como meros objectos de consumo «descartáveis». 

De acordo com dados do UNODC (Escritório das Nações Unidas sobre Drogas e Crime), o tráfico de seres humanos, especialmente para fins de exploração sexual, continua a afectar especialmente mulheres e raparigas (49% mulheres e 23% raparigas) e, em menor medida, homens e rapazes (21% homens e 7% rapazes). O pior de tudo, muito perto das nossas cidades, em plena luz do dia e por vezes com o conhecimento das autoridades, há vítimas de tráfico que são sistematicamente exploradas até ao esgotamento com o silêncio cúmplice daqueles que poderiam impedi-lo se tivessem realmente a vontade de o fazer. Um silêncio que, além do mais, contribui para continuar a estigmatizar, a destacar e a criminalizar as vítimas como responsáveis por um crime pelo qual nunca são culpadas.

Nenhuma vítima se encontra numa rede de tráfico de pessoas por sua livre vontade. Tendemos a não querer diferenciar entre «consentimento» e «vontade» sem pensar que, em situações de extrema necessidade, ameaças de morte ou pressões ambientais, uma pessoa pode concordar e, portanto, «consentir» em vender o seu corpo como objecto de prazer sexual ou em trabalhar incansavelmente em condições de escravatura mas, pelo contrário, nunca pensamos que, sem aquelas circunstâncias que a colocam numa situação de extrema necessidade ou vulnerabilidade, nunca o fariam voluntariamente. Por conseguinte, ninguém quer ser vítima de exploração sexual ou laboral. Basta de criminalizar e culpar as vítimas cujo único «crime» foi viver em zonas de fome ou de guerra. Basta de mentiras. 

Apesar dos esforços para combater o tráfico de seres humanos, as redes de tráfico ainda gozam de impunidade generalizada, tanto nos países de origem, onde o recrutamento tem lugar, como nos países de destino, onde são exploradas para pagar uma «dívida» que nunca deixa de aumentar de dia para dia. A exigência a todos os governos de todas as nações é clara: pôr fim ao tráfico de pessoas para qualquer finalidade e em qualquer parte do mundo onde quer que ocorra. 

Não esqueçamos que o tráfico humano é um ataque à dignidade humana inviolável de cada pessoa, uma violação dos direitos humanos das vítimas e, por esta razão, um crime contra a humanidade que deve ser perseguido até ao fim. 

Os seres humanos não são objectos de consumo, não são mercadorias, nem podem ser sujeitos ao jugo da escravidão sexual, laboral ou de qualquer outro tipo. Os seres humanos não são comprados nem vendidos.

Porque a vida e a dignidade humana não têm preço. 

Ponhamos fim ao tráfico de seres humanos. 

Façamo-lo agora. 

FAISONS-LE MAINTENANT 

(Journée mondiale de la lutte contre la traite des êtres humains)

La traite des êtres humains est sans aucun doute l’un des crimes les plus odieux contre l’humanité. Les inégalités croissantes et le désespoir de millions de personnes vulnérables, le tout aggravé par la crise de Covid-19, offrent aux réseaux de traite des êtres humains un terrain idéal pour réaliser l’un des actes les plus importants et les plus odieux d’exploitation sexuelle ou de travail. 

La majorité, plus de la moitié, de toutes les victimes de la traite des êtres humains sont des personnes originaires de régions en développement, notamment de régions pauvres ou, le cas échéant, de régions en guerre. Dans ce contexte, les réseaux de traite à des fins d’exploitation sexuelle, qui est sans aucun doute le plus abominable de tous, recrutent leurs victimes en leur promettant un avenir meilleur alors qu’en réalité, tout n’est que tromperie pour réaliser d’énormes profits au prix de l’objectivation et de la déshumanisation de ceux qui tombent dans les réseaux de traite en les traitant comme de simples marchandises, comme de simples objets de consommation «jetables». 

Selon les données de l’ONUDC (Office des Nations unies contre la drogue et le crime), la traite des êtres humains, notamment à des fins d’exploitation sexuelle, continue de toucher particulièrement les femmes et les filles (49% de femmes et 23% de filles) et, dans une moindre mesure, les hommes et les garçons (21% d’hommes et 7% de garçons). Le pire, c’est que tout près de nos villes, en plein jour et parfois au vu et au su des autorités, il y a des victimes de la traite qui sont systématiquement exploitées jusqu’à l’épuisement avec le silence complice de ceux qui pourraient l’empêcher s’ils avaient vraiment la volonté de le faire. Un silence qui, en outre, contribue à continuer à stigmatiser, à pointer du doigt et à criminaliser les victimes comme responsables d’un crime dont elles ne sont jamais coupables.

Aucune victime ne se retrouve dans un réseau de traite des êtres humains de son plein gré. Nous avons tendance à ne pas vouloir faire la différence entre «consentement» et «volonté» sans penser que, dans des situations d’extrême nécessité, de menaces de mort ou de pressions environnementales, une personne peut accepter et, par conséquent, «consentir» à vendre son corps comme objet de plaisir sexuel ou à travailler sans relâche dans des conditions d’esclavage mais, au contraire, nous ne pensons jamais que, sans ces circonstances qui la placent dans une situation d’extrême nécessité ou de vulnérabilité, elle ne le ferait jamais volontairement. Par conséquent, personne ne souhaite être victime de l’exploitation sexuelle ou du travail. Assez de criminaliser et de blâmer les victimes dont le seul «crime» a été de vivre dans des régions où la faim ou la guerre sévissent. Assez de mensonges. 

Malgré les efforts déployés pour lutter contre la traite des êtres humains, les réseaux de trafiquants jouissent toujours d’une impunité généralisée, tant dans les pays d’origine, où le recrutement a lieu, que dans les pays de destination, où ils sont exploités pour rembourser une «dette» qui ne cesse d’augmenter de jour en jour. La demande adressée à tous les gouvernements de toutes les nations est claire : mettez fin à la traite des êtres humains à quelque fin que ce soit et où qu’elle ait lieu dans le monde. 

N’oublions pas que la traite des êtres humains est une atteinte à la dignité humaine inviolable de chaque personne, une violation des droits humains des victimes et, pour cette raison, un crime contre l’humanité qui doit être poursuivi jusqu’au bout. 

L’être humain n’est pas un objet de consommation, il n’est pas une marchandise, et il ne peut être soumis au joug de l’esclavage sexuel, du travail ou de toute autre forme d’esclavage. Les êtres humains ne sont ni achetés ni vendus.

Parce que la vie et la dignité humaine n’ont pas de prix. 

Mettons fin à la traite des êtres humains. 

Faisons-le maintenant. 

FACCIAMOLO SUBITO

(Giornata mondiale contro la tratta di persone)

Senza dubbio, la tratta di esseri umani è uno dei crimini più odiosi contro l’umanità. L’aumento delle disuguaglianze, unito alla disperazione di milioni di persone vulnerabili, il tutto aggravato dalla crisi di Covid-19, fornisce alle reti di trafficanti di esseri umani il terreno perfetto per compiere uno dei più grandi ed efferati atti di sfruttamento sessuale o lavorativo. 

La maggior parte, più della metà, di tutte le vittime della tratta di esseri umani è costituita da persone provenienti da aree in via di sviluppo, in particolare da aree impoverite o, se del caso, da aree di guerra. In questo contesto, le reti di trafficanti a scopo di sfruttamento sessuale, che è senza dubbio il più abominevole di tutti, reclutano le loro vittime promettendo loro un futuro migliore quando, in realtà, è tutto un inganno per ottenere enormi profitti a costo di oggettivare e disumanizzare coloro che cadono nelle reti di trafficanti trattandoli come mera merce, come semplici oggetti di consumo «usa e getta». 

Secondo i dati dell’UNODC (Ufficio delle Nazioni Unite contro la Droga e il Crimine), la tratta di esseri umani, soprattutto a scopo di sfruttamento sessuale, continua a colpire soprattutto donne e ragazze (49% donne e 23% ragazze) e, in misura minore, uomini e ragazzi (21% uomini e 7% ragazzi). La cosa peggiore è che a due passi dalle nostre città, in pieno giorno e talvolta all’insaputa delle autorità, ci sono vittime della tratta che vengono sistematicamente sfruttate fino allo sfinimento, con il silenzio complice di chi potrebbe impedirlo se ne avesse davvero la volontà. Un silenzio che, inoltre, contribuisce a continuare a stigmatizzare, individuare e criminalizzare le vittime come responsabili di un crimine di cui non sono mai colpevoli.

Nessuna vittima si trova in una rete di tratta di esseri umani di sua spontanea volontà. Tendiamo a non voler distinguere tra «consenso» e «volontà» senza pensare che, in situazioni di estremo bisogno, minacce di morte o pressioni ambientali, una persona può accettare e, quindi, «acconsentire» a vendere il proprio corpo come oggetto di piacere sessuale o a lavorare senza sosta in condizioni di schiavitù ma, al contrario, non pensiamo mai che, senza quelle circostanze che la pongono in una situazione di estremo bisogno o vulnerabilità, non lo farebbe mai volontariamente. Pertanto, nessuno vuole essere vittima di sfruttamento sessuale o lavorativo. Basta con la criminalizzazione e la colpevolizzazione di vittime il cui unico «crimine» è stato quello di vivere in zone dove la fame o la guerra sono diffuse. Basta con le bugie. 

Nonostante gli sforzi per combattere la tratta di esseri umani, le reti di trafficanti godono ancora di una diffusa impunità, sia nei Paesi di origine, dove avviene il reclutamento, sia in quelli di destinazione, dove vengono sfruttati per pagare un «debito» che non smette di aumentare di giorno in giorno. La richiesta a tutti i governi di tutte le nazioni è chiara: porre fine alla tratta di esseri umani, per qualsiasi scopo e ovunque abbia luogo nel mondo. 

Non dimentichiamo che la tratta di esseri umani è un attacco all’inviolabile dignità umana di ogni persona, una violazione dei diritti umani delle vittime e, per questo, un crimine contro l’umanità che deve essere perseguito fino in fondo. 

Gli esseri umani non sono oggetti di consumo, non sono merce, né possono essere sottoposti al giogo della schiavitù sessuale, lavorativa o di qualsiasi altro tipo. Gli esseri umani non si comprano né si vendono.

Perché la vita e la dignità umana non hanno prezzo. 

Poniamo fine alla tratta di esseri umani. 

Facciamolo subito. 

ΑΣ ΤΟ ΚΆΝΟΥΜΕ ΤΏΡΑ

(Παγκόσμια Ημέρα κατά της Εμπορίας Προσώπων)

Αναμφίβολα, η εμπορία ανθρώπων είναι ένα από τα πιο ειδεχθή εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Οι αυξανόμενες ανισότητες σε συνδυασμό με την απελπισία εκατομμυρίων ευάλωτων ανθρώπων, τα οποία επιδεινώνονται από την κρίση Covid-19, παρέχουν στα δίκτυα εμπορίας ανθρώπων το τέλειο έδαφος για να πραγματοποιήσουν μια από τις μεγαλύτερες και πιο αποτρόπαιες πράξεις σεξουαλικής ή εργασιακής εκμετάλλευσης. 

Η πλειονότητα, περισσότερο από το ήμισυ, όλων των θυμάτων εμπορίας ανθρώπων είναι άτομα από αναπτυσσόμενες περιοχές, ιδίως από φτωχές περιοχές ή, κατά περίπτωση, από περιοχές πολέμου. Στο πλαίσιο αυτό, τα δίκτυα εμπορίας ανθρώπων με σκοπό τη σεξουαλική εκμετάλλευση, που είναι αναμφίβολα το πιο αποτρόπαιο από όλα, στρατολογούν τα θύματά τους υποσχόμενοι τους ένα καλύτερο μέλλον, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για μια απάτη με σκοπό την αποκόμιση τεράστιων κερδών με κόστος την αντικειμενοποίηση και τον εξευτελισμό όσων πέφτουν στα δίκτυα εμπορίας ανθρώπων, αντιμετωπίζοντάς τους ως απλό εμπόρευμα, ως απλά «αναλώσιμα» αντικείμενα κατανάλωσης. 

Σύμφωνα με τα στοιχεία του UNODC (Γραφείο των Ηνωμένων Εθνών για τα Ναρκωτικά και το Έγκλημα), η εμπορία ανθρώπων, ιδίως με σκοπό τη σεξουαλική εκμετάλλευση, εξακολουθεί να πλήττει ιδιαίτερα τις γυναίκες και τα κορίτσια (49% γυναίκες και 23% κορίτσια) και, σε μικρότερο βαθμό, τους άνδρες και τα αγόρια (21% άνδρες και 7% αγόρια). Το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι πολύ κοντά στις πόλεις μας, μέρα μεσημέρι και μερικές φορές εν γνώσει των αρχών, υπάρχουν θύματα εμπορίας ανθρώπων που υφίστανται συστηματική εκμετάλλευση μέχρις εξαντλήσεως, με τη σιωπή όσων θα μπορούσαν να το αποτρέψουν, αν είχαν πραγματικά τη βούληση να το κάνουν. Μια σιωπή που, επιπλέον, συμβάλλει στη συνέχιση του στιγματισμού, του διαχωρισμού και της ποινικοποίησης των θυμάτων ως υπεύθυνων για ένα έγκλημα για το οποίο δεν είναι ποτέ ένοχα.

Κανένα θύμα δεν συμμετέχει σε ένα δίκτυο εμπορίας ανθρώπων με τη δική του ελεύθερη βούληση. Έχουμε την τάση να μην θέλουμε να κάνουμε διάκριση μεταξύ «συναίνεσης» και «βούλησης» χωρίς να σκεφτόμαστε ότι, σε καταστάσεις ακραίας ανάγκης, απειλών θανάτου ή περιβαλλοντικών πιέσεων, ένα άτομο μπορεί να συμφωνήσει και, επομένως, να «συναινέσει» να πουλήσει το σώμα του ως αντικείμενο σεξουαλικής απόλαυσης ή να εργαστεί ακούραστα σε συνθήκες δουλείας, αλλά, αντίθετα, ποτέ δεν σκεφτόμαστε ότι, χωρίς αυτές τις συνθήκες που το θέτουν σε κατάσταση ακραίας ανάγκης ή ευαλωτότητας, δεν θα το έκανε ποτέ οικειοθελώς. Επομένως, κανείς δεν θέλει να πέσει θύμα σεξουαλικής ή εργασιακής εκμετάλλευσης. Αρκετά με την ποινικοποίηση και την ενοχοποίηση των θυμάτων των οποίων το μόνο «έγκλημα» ήταν ότι ζούσαν σε περιοχές πείνας ή πολέμου. Αρκετά με τα ψέματα. 

Παρά τις προσπάθειες για την καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων, τα δίκτυα εμπορίας εξακολουθούν να απολαμβάνουν εκτεταμένη ατιμωρησία, τόσο στις χώρες προέλευσης, όπου γίνεται η στρατολόγηση, όσο και στις χώρες προορισμού, όπου οι άνθρωποι εκμεταλλεύονται για να εξοφλήσουν ένα «χρέος» που δεν παύει να αυξάνεται μέρα με τη μέρα. Η απαίτηση προς όλες τις κυβερνήσεις όλων των εθνών είναι σαφής: βάλτε τέλος στην εμπορία ανθρώπων για οποιονδήποτε σκοπό και οπουδήποτε και αν λαμβάνει χώρα στον κόσμο. 

Ας μην ξεχνάμε ότι η εμπορία ανθρώπων αποτελεί επίθεση στην απαραβίαστη ανθρώπινη αξιοπρέπεια κάθε ανθρώπου, παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των θυμάτων και, για το λόγο αυτό, έγκλημα κατά της ανθρωπότητας που πρέπει να καταδιωχθεί μέχρι τέλους. 

Τα ανθρώπινα όντα δεν είναι αντικείμενα κατανάλωσης, δεν είναι εμπορεύματα, ούτε μπορούν να υποβληθούν στο ζυγό της σεξουαλικής, εργασιακής ή οποιασδήποτε άλλης μορφής δουλείας. Τα ανθρώπινα όντα δεν αγοράζονται ούτε πωλούνται.

Επειδή η ζωή και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι ανεκτίμητες. 

Ας βάλουμε τέλος στην εμπορία ανθρώπων. 

Ας το κάνουμε τώρα. 

LET’S DO IT NOW

(World Day Against Trafficking in Persons)

Undoubtedly, human trafficking is one of the most heinous crimes against humanity. Increasing inequalities coupled with the desperation of millions of vulnerable people, all aggravated by the Covid-19 crisis, provide human trafficking networks with the perfect breeding ground to carry out one of the biggest and most heinous acts of sexual or labour exploitation. 

The majority, more than half, of all victims of human trafficking are people from developing areas, especially impoverished areas or, where appropriate, areas of war. In this context, trafficking networks for the purpose of sexual exploitation, which is undoubtedly the most abominable of all, recruit their victims by promising them a better future when, in reality, it is all a deception to make huge profits at the cost of objectifying and dehumanising those who fall into the trafficking networks by treating them as mere merchandise, as mere «disposable» objects of consumption. 

According to data from UNODC (United Nations Office on Drugs and Crime), trafficking in human beings, especially for the purpose of sexual exploitation, continues to affect women and girls in particular (49% women and 23% girls) and, to a lesser extent, men and boys (21% men and 7% boys). Worst of all, very close to our cities, in broad daylight and sometimes with the knowledge of the authorities, there are victims of human trafficking who are being systematically exploited to the point of exhaustion with the complicit silence of those who could prevent it if they really had the will to do so. A silence that, moreover, contributes to continue stigmatising, singling out and criminalising the victims as responsible for a crime for which they are never guilty.

No victim is in a human trafficking network of their own free will. We tend not to want to differentiate between «consent» and «will» without thinking that, in situations of extreme need, death threats or environmental pressures, a person may agree and, therefore, «consent» to sell their body as an object of sexual pleasure or to work tirelessly in conditions of slavery but, on the contrary, we never think that, without those circumstances that place them in a situation of extreme need or vulnerability, they would never do it voluntarily. Therefore, no one wants to be a victim of sexual or labour exploitation. Enough of criminalising and blaming victims whose only «crime» has been to live in areas where hunger or war are rife. No more lies. 

Despite efforts to combat trafficking in human beings, trafficking networks still enjoy widespread impunity, both in the countries of origin, where recruitment takes place, and in the countries of destination, where they are exploited to pay off a «debt» that never ceases to increase day by day. The demand to all governments of all nations is clear: put an end to trafficking in human beings for whatever purpose and wherever it takes place in the world. 

Let us not forget that human trafficking is an attack on the inviolable human dignity of every person, a violation of the human rights of the victims and, for this reason, a crime against humanity that must be pursued to the end. 

Human beings are not objects of consumption, they are not merchandise, nor can they be subjected to the yoke of sexual, labour or any other kind of slavery. Human beings are neither bought nor sold.

Because life and human dignity are priceless. 

Let us put an end to human trafficking. 

Let’s do it now. 

HAGÁMOSLO AHORA

(Escrito en 🇪🇸🇲🇽– Written in 🇬🇧🇺🇸– Scritto in 🇮🇹– Rédigé en 🇫🇷🇨🇩– Escrito em 🇵🇹🇧🇷 – Γραμμένο στα 🇬🇷🇨🇾写在🇨🇳- Написано в 🇷🇺)

🇪🇸ESPAÑOL🇲🇽

(Día Mundial contra la Trata de Personas)

Sin lugar a dudas, la trata de seres humanos es uno de los delitos abominables en contra de la humanidad. El aumento de las desigualdades junto con la desesperación de millones de personas en situación de vulnerabilidad, todo ello agravado por la crisis del Covid-19, hacen que redes del tráfico de seres humanos obtengan el caldo de cultivo perfecto para llevar a cabo una de las mayores y más execrables acciones con fines de explotación sexual o laboral. 

La mayor parte, más de la mitad, de todas las víctimas de la trata de seres humanos son personas que provienen de zonas en vías de desarrollo, especialmente empobrecidas o, en su caso, bajo conflicto bélico. En este contexto, las redes de trata con fines de explotación sexual, que es sin duda la más abominable de todas, captan a sus víctimas prometiéndoles un futuro mejor cuando, en realidad, todo es un engaño para conseguir ingentes beneficio a costa de cosificar y deshumanizar a quien caen en las redes de la trata siendo tratadas como simple mercancía, como meros objeto de consumo de “usar y tirar”. 

De acuerdo con datos de UNODC (Oficina de Naciones Unidas contra la Droga y el Delito), la trata de seres humanos, especialmente aquella con fines de explotación sexual, sigue afectando especialmente a mujeres y niñas (49% mujeres y 23% niñas) y, en menor medida, también a hombres y niños (21% hombres y 7% niños). Lo peor de todo es que, muy cerca de nuestras ciudades, a plena luz del día y, a veces, con conocimiento de las autoridades, hay víctimas de la trata que están siendo sistemáticamente explotadas hasta la extenuación con el silencio cómplice de quienes podrían evitarlo si realmente tuviesen voluntad de hacerlo. Un silencio que, además, contribuye a seguir estigmatizando, señalando y criminalizando a las víctimas como responsables de un delito del que nunca son culpables.

Ninguna víctima está dentro de una red trata de seres humanos por voluntad propia. Tendemos a no querer diferenciar entre “consentimiento” y “voluntad” sin pensar que, ante situaciones de extrema necesidad, amenazas de muerte o presiones del entorno, una persona puede llegar a acceder y, por tanto, a “consentir” en que vender su cuerpo como objeto de placer sexual o para trabajar sin descanso en condiciones de esclavitud pero, por el contrario, nunca pensamos en que, sin esas circunstancias que la colocan en situación de extrema necesidad o vulnerabilidad, jamás lo haría voluntariamente. Por tanto, ninguna persona desea ser víctima de explotación sexual o laboral. Ya basta de criminalizar y culpar a las víctimas cuyo único “delito” ha sido vivir en zonas en donde imperan el hambre o la guerra. Ya basta de mentiras. 

A pesar de los esfuerzos por combatir la trata de seres humanos, las redes de trata aún gozan de una amplia impunidad, tanto en los países de origen, en los que se lleva a cabo la captación, como en los países de destino, en donde son explotadas hasta saldar una “deuda” que nunca deja de incrementarse día a día. La exigencia a todos los gobiernos de todas las naciones es clara: acabar con la trata de seres humanos sea cual sea su finalidad y en cualquier lugar del mundo. 

No olvidemos que la trata de seres humanos constituye un ataque hacia la dignidad humana inviolable de toda persona, una vulneración de los derechos humanos de las víctimas y, por tal razón, un delito de lesa humanidad que debemos perseguir hasta el final. 

Los seres humanos no son objetos de consumo, no son una mercancía ni tampoco pueden ser sometidos bajo el yugo de la esclavitud sexual, laboral o de cualquier otro tipo. Los seres humanos ni se compran ni se venden.

Porque la vida y la dignidad humana no tienen precio. 

Pongamos fin a la trata de personas. 

Hagámoslo ahora. 

🇬🇧ENGLISH🇺🇸

LET’S DO IT NOW

(World Day Against Trafficking in Persons)

Undoubtedly, human trafficking is one of the most heinous crimes against humanity. Increasing inequalities coupled with the desperation of millions of vulnerable people, all aggravated by the Covid-19 crisis, provide human trafficking networks with the perfect breeding ground to carry out one of the biggest and most heinous acts of sexual or labour exploitation. 

The majority, more than half, of all victims of human trafficking are people from developing areas, especially impoverished areas or, where appropriate, areas of war. In this context, trafficking networks for the purpose of sexual exploitation, which is undoubtedly the most abominable of all, recruit their victims by promising them a better future when, in reality, it is all a deception to make huge profits at the cost of objectifying and dehumanising those who fall into the trafficking networks by treating them as mere merchandise, as mere «disposable» objects of consumption. 

According to data from UNODC (United Nations Office on Drugs and Crime), trafficking in human beings, especially for the purpose of sexual exploitation, continues to affect women and girls in particular (49% women and 23% girls) and, to a lesser extent, men and boys (21% men and 7% boys). Worst of all, very close to our cities, in broad daylight and sometimes with the knowledge of the authorities, there are victims of human trafficking who are being systematically exploited to the point of exhaustion with the complicit silence of those who could prevent it if they really had the will to do so. A silence that, moreover, contributes to continue stigmatising, singling out and criminalising the victims as responsible for a crime for which they are never guilty.

No victim is in a human trafficking network of their own free will. We tend not to want to differentiate between «consent» and «will» without thinking that, in situations of extreme need, death threats or environmental pressures, a person may agree and, therefore, «consent» to sell their body as an object of sexual pleasure or to work tirelessly in conditions of slavery but, on the contrary, we never think that, without those circumstances that place them in a situation of extreme need or vulnerability, they would never do it voluntarily. Therefore, no one wants to be a victim of sexual or labour exploitation. Enough of criminalising and blaming victims whose only «crime» has been to live in areas where hunger or war are rife. No more lies. 

Despite efforts to combat trafficking in human beings, trafficking networks still enjoy widespread impunity, both in the countries of origin, where recruitment takes place, and in the countries of destination, where they are exploited to pay off a «debt» that never ceases to increase day by day. The demand to all governments of all nations is clear: put an end to trafficking in human beings for whatever purpose and wherever it takes place in the world. 

Let us not forget that human trafficking is an attack on the inviolable human dignity of every person, a violation of the human rights of the victims and, for this reason, a crime against humanity that must be pursued to the end. 

Human beings are not objects of consumption, they are not merchandise, nor can they be subjected to the yoke of sexual, labour or any other kind of slavery. Human beings are neither bought nor sold.

Because life and human dignity are priceless. 

Let us put an end to human trafficking. 

Let’s do it now. 

🇮🇹ITALIANO🇮🇹

FACCIAMOLO SUBITO. 

(Giornata mondiale contro la tratta di persone)

Senza dubbio, la tratta di esseri umani è uno dei crimini più odiosi contro l’umanità. L’aumento delle disuguaglianze, unito alla disperazione di milioni di persone vulnerabili, il tutto aggravato dalla crisi di Covid-19, fornisce alle reti di trafficanti di esseri umani il terreno perfetto per compiere uno dei più grandi ed efferati atti di sfruttamento sessuale o lavorativo. 

La maggior parte, più della metà, di tutte le vittime della tratta di esseri umani è costituita da persone provenienti da aree in via di sviluppo, in particolare da aree impoverite o, se del caso, da aree di guerra. In questo contesto, le reti di trafficanti a scopo di sfruttamento sessuale, che è senza dubbio il più abominevole di tutti, reclutano le loro vittime promettendo loro un futuro migliore quando, in realtà, è tutto un inganno per ottenere enormi profitti a costo di oggettivare e disumanizzare coloro che cadono nelle reti di trafficanti trattandoli come mera merce, come semplici oggetti di consumo «usa e getta». 

Secondo i dati dell’UNODC (Ufficio delle Nazioni Unite contro la Droga e il Crimine), la tratta di esseri umani, soprattutto a scopo di sfruttamento sessuale, continua a colpire soprattutto donne e ragazze (49% donne e 23% ragazze) e, in misura minore, uomini e ragazzi (21% uomini e 7% ragazzi). La cosa peggiore è che a due passi dalle nostre città, in pieno giorno e talvolta all’insaputa delle autorità, ci sono vittime della tratta che vengono sistematicamente sfruttate fino allo sfinimento, con il silenzio complice di chi potrebbe impedirlo se ne avesse davvero la volontà. Un silenzio che, inoltre, contribuisce a continuare a stigmatizzare, individuare e criminalizzare le vittime come responsabili di un crimine di cui non sono mai colpevoli.

Nessuna vittima si trova in una rete di tratta di esseri umani di sua spontanea volontà. Tendiamo a non voler distinguere tra «consenso» e «volontà» senza pensare che, in situazioni di estremo bisogno, minacce di morte o pressioni ambientali, una persona può accettare e, quindi, «acconsentire» a vendere il proprio corpo come oggetto di piacere sessuale o a lavorare senza sosta in condizioni di schiavitù ma, al contrario, non pensiamo mai che, senza quelle circostanze che la pongono in una situazione di estremo bisogno o vulnerabilità, non lo farebbe mai volontariamente. Pertanto, nessuno vuole essere vittima di sfruttamento sessuale o lavorativo. Basta con la criminalizzazione e la colpevolizzazione di vittime il cui unico «crimine» è stato quello di vivere in zone dove la fame o la guerra sono diffuse. Basta con le bugie. 

Nonostante gli sforzi per combattere la tratta di esseri umani, le reti di trafficanti godono ancora di una diffusa impunità, sia nei Paesi di origine, dove avviene il reclutamento, sia in quelli di destinazione, dove vengono sfruttati per pagare un «debito» che non smette di aumentare di giorno in giorno. La richiesta a tutti i governi di tutte le nazioni è chiara: porre fine alla tratta di esseri umani, per qualsiasi scopo e ovunque abbia luogo nel mondo. 

Non dimentichiamo che la tratta di esseri umani è un attacco all’inviolabile dignità umana di ogni persona, una violazione dei diritti umani delle vittime e, per questo, un crimine contro l’umanità che deve essere perseguito fino in fondo. 

Gli esseri umani non sono oggetti di consumo, non sono merce, né possono essere sottoposti al giogo della schiavitù sessuale, lavorativa o di qualsiasi altro tipo. Gli esseri umani non si comprano né si vendono.

Perché la vita e la dignità umana non hanno prezzo. 

Poniamo fine alla tratta di esseri umani. 

Facciamolo subito. 

🇫🇷FRANÇAIS🇨🇩

FAISONS-LE MAINTENANT 

(Journée mondiale de la lutte contre la traite des êtres humains)

La traite des êtres humains est sans aucun doute l’un des crimes les plus odieux contre l’humanité. Les inégalités croissantes et le désespoir de millions de personnes vulnérables, le tout aggravé par la crise de Covid-19, offrent aux réseaux de traite des êtres humains un terrain idéal pour réaliser l’un des actes les plus importants et les plus odieux d’exploitation sexuelle ou de travail. 

La majorité, plus de la moitié, de toutes les victimes de la traite des êtres humains sont des personnes originaires de régions en développement, notamment de régions pauvres ou, le cas échéant, de régions en guerre. Dans ce contexte, les réseaux de traite à des fins d’exploitation sexuelle, qui est sans aucun doute le plus abominable de tous, recrutent leurs victimes en leur promettant un avenir meilleur alors qu’en réalité, tout n’est que tromperie pour réaliser d’énormes profits au prix de l’objectivation et de la déshumanisation de ceux qui tombent dans les réseaux de traite en les traitant comme de simples marchandises, comme de simples objets de consommation «jetables». 

Selon les données de l’ONUDC (Office des Nations unies contre la drogue et le crime), la traite des êtres humains, notamment à des fins d’exploitation sexuelle, continue de toucher particulièrement les femmes et les filles (49% de femmes et 23% de filles) et, dans une moindre mesure, les hommes et les garçons (21% d’hommes et 7% de garçons). Le pire, c’est que tout près de nos villes, en plein jour et parfois au vu et au su des autorités, il y a des victimes de la traite qui sont systématiquement exploitées jusqu’à l’épuisement avec le silence complice de ceux qui pourraient l’empêcher s’ils avaient vraiment la volonté de le faire. Un silence qui, en outre, contribue à continuer à stigmatiser, à pointer du doigt et à criminaliser les victimes comme responsables d’un crime dont elles ne sont jamais coupables.

Aucune victime ne se retrouve dans un réseau de traite des êtres humains de son plein gré. Nous avons tendance à ne pas vouloir faire la différence entre «consentement» et «volonté» sans penser que, dans des situations d’extrême nécessité, de menaces de mort ou de pressions environnementales, une personne peut accepter et, par conséquent, «consentir» à vendre son corps comme objet de plaisir sexuel ou à travailler sans relâche dans des conditions d’esclavage mais, au contraire, nous ne pensons jamais que, sans ces circonstances qui la placent dans une situation d’extrême nécessité ou de vulnérabilité, elle ne le ferait jamais volontairement. Par conséquent, personne ne souhaite être victime de l’exploitation sexuelle ou du travail. Assez de criminaliser et de blâmer les victimes dont le seul «crime» a été de vivre dans des régions où la faim ou la guerre sévissent. Assez de mensonges. 

Malgré les efforts déployés pour lutter contre la traite des êtres humains, les réseaux de trafiquants jouissent toujours d’une impunité généralisée, tant dans les pays d’origine, où le recrutement a lieu, que dans les pays de destination, où ils sont exploités pour rembourser une «dette» qui ne cesse d’augmenter de jour en jour. La demande adressée à tous les gouvernements de toutes les nations est claire : mettez fin à la traite des êtres humains à quelque fin que ce soit et où qu’elle ait lieu dans le monde. 

N’oublions pas que la traite des êtres humains est une atteinte à la dignité humaine inviolable de chaque personne, une violation des droits humains des victimes et, pour cette raison, un crime contre l’humanité qui doit être poursuivi jusqu’au bout. 

L’être humain n’est pas un objet de consommation, il n’est pas une marchandise, et il ne peut être soumis au joug de l’esclavage sexuel, du travail ou de toute autre forme d’esclavage. Les êtres humains ne sont ni achetés ni vendus.

Parce que la vie et la dignité humaine n’ont pas de prix. 

Mettons fin à la traite des êtres humains. 

Faisons-le maintenant. 

🇵🇹PORTUGUÊS🇧🇷

FAÇAMO-LO AGORA

(Dia Mundial contra o Tráfico de Pessoas)

Sem dúvida, o tráfico de seres humanos é um dos crimes mais hediondos contra a humanidade. O aumento das desigualdades associado ao desespero de milhões de pessoas vulneráveis, todos agravados pela crise da Covid-19, proporcionam às redes de tráfico de seres humanos o terreno perfeito para levar a cabo um dos maiores e mais hediondos actos de exploração sexual ou laboral. 

A maioria, mais de metade, de todas as vítimas do tráfico de seres humanos são pessoas provenientes de áreas em desenvolvimento, especialmente de áreas empobrecidas ou, quando apropriado, de áreas de guerra. Neste contexto, as redes de tráfico para fins de exploração sexual, que é sem dúvida a mais abominável de todas, recrutam as suas vítimas prometendo-lhes um futuro melhor quando, na realidade, tudo isto é um logro para obter lucros enormes à custa de objectivar e desumanizar aqueles que caem nas redes de tráfico, tratando-os como mera mercadoria, como meros objectos de consumo «descartáveis». 

De acordo com dados do UNODC (Escritório das Nações Unidas sobre Drogas e Crime), o tráfico de seres humanos, especialmente para fins de exploração sexual, continua a afectar especialmente mulheres e raparigas (49% mulheres e 23% raparigas) e, em menor medida, homens e rapazes (21% homens e 7% rapazes). O pior de tudo, muito perto das nossas cidades, em plena luz do dia e por vezes com o conhecimento das autoridades, há vítimas de tráfico que são sistematicamente exploradas até ao esgotamento com o silêncio cúmplice daqueles que poderiam impedi-lo se tivessem realmente a vontade de o fazer. Um silêncio que, além do mais, contribui para continuar a estigmatizar, a destacar e a criminalizar as vítimas como responsáveis por um crime pelo qual nunca são culpadas.

Nenhuma vítima se encontra numa rede de tráfico de pessoas por sua livre vontade. Tendemos a não querer diferenciar entre «consentimento» e «vontade» sem pensar que, em situações de extrema necessidade, ameaças de morte ou pressões ambientais, uma pessoa pode concordar e, portanto, «consentir» em vender o seu corpo como objecto de prazer sexual ou em trabalhar incansavelmente em condições de escravatura mas, pelo contrário, nunca pensamos que, sem aquelas circunstâncias que a colocam numa situação de extrema necessidade ou vulnerabilidade, nunca o fariam voluntariamente. Por conseguinte, ninguém quer ser vítima de exploração sexual ou laboral. Basta de criminalizar e culpar as vítimas cujo único «crime» foi viver em zonas de fome ou de guerra. Basta de mentiras. 

Apesar dos esforços para combater o tráfico de seres humanos, as redes de tráfico ainda gozam de impunidade generalizada, tanto nos países de origem, onde o recrutamento tem lugar, como nos países de destino, onde são exploradas para pagar uma «dívida» que nunca deixa de aumentar de dia para dia. A exigência a todos os governos de todas as nações é clara: pôr fim ao tráfico de pessoas para qualquer finalidade e em qualquer parte do mundo onde quer que ocorra. 

Não esqueçamos que o tráfico humano é um ataque à dignidade humana inviolável de cada pessoa, uma violação dos direitos humanos das vítimas e, por esta razão, um crime contra a humanidade que deve ser perseguido até ao fim. 

Os seres humanos não são objectos de consumo, não são mercadorias, nem podem ser sujeitos ao jugo da escravidão sexual, laboral ou de qualquer outro tipo. Os seres humanos não são comprados nem vendidos.

Porque a vida e a dignidade humana não têm preço. 

Ponhamos fim ao tráfico de seres humanos. 

Façamo-lo agora. 

🇬🇷ΕΛΛΗΝΙΚΉ🇨🇾

ΑΣ ΤΟ ΚΆΝΟΥΜΕ ΤΏΡΑ

(Παγκόσμια Ημέρα κατά της Εμπορίας Προσώπων)

Αναμφίβολα, η εμπορία ανθρώπων είναι ένα από τα πιο ειδεχθή εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Οι αυξανόμενες ανισότητες σε συνδυασμό με την απελπισία εκατομμυρίων ευάλωτων ανθρώπων, τα οποία επιδεινώνονται από την κρίση Covid-19, παρέχουν στα δίκτυα εμπορίας ανθρώπων το τέλειο έδαφος για να πραγματοποιήσουν μια από τις μεγαλύτερες και πιο αποτρόπαιες πράξεις σεξουαλικής ή εργασιακής εκμετάλλευσης. 

Η πλειονότητα, περισσότερο από το ήμισυ, όλων των θυμάτων εμπορίας ανθρώπων είναι άτομα από αναπτυσσόμενες περιοχές, ιδίως από φτωχές περιοχές ή, κατά περίπτωση, από περιοχές πολέμου. Στο πλαίσιο αυτό, τα δίκτυα εμπορίας ανθρώπων με σκοπό τη σεξουαλική εκμετάλλευση, που είναι αναμφίβολα το πιο αποτρόπαιο από όλα, στρατολογούν τα θύματά τους υποσχόμενοι τους ένα καλύτερο μέλλον, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για μια απάτη με σκοπό την αποκόμιση τεράστιων κερδών με κόστος την αντικειμενοποίηση και τον εξευτελισμό όσων πέφτουν στα δίκτυα εμπορίας ανθρώπων, αντιμετωπίζοντάς τους ως απλό εμπόρευμα, ως απλά «αναλώσιμα» αντικείμενα κατανάλωσης. 

Σύμφωνα με τα στοιχεία του UNODC (Γραφείο των Ηνωμένων Εθνών για τα Ναρκωτικά και το Έγκλημα), η εμπορία ανθρώπων, ιδίως με σκοπό τη σεξουαλική εκμετάλλευση, εξακολουθεί να πλήττει ιδιαίτερα τις γυναίκες και τα κορίτσια (49% γυναίκες και 23% κορίτσια) και, σε μικρότερο βαθμό, τους άνδρες και τα αγόρια (21% άνδρες και 7% αγόρια). Το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι πολύ κοντά στις πόλεις μας, μέρα μεσημέρι και μερικές φορές εν γνώσει των αρχών, υπάρχουν θύματα εμπορίας ανθρώπων που υφίστανται συστηματική εκμετάλλευση μέχρις εξαντλήσεως, με τη σιωπή όσων θα μπορούσαν να το αποτρέψουν, αν είχαν πραγματικά τη βούληση να το κάνουν. Μια σιωπή που, επιπλέον, συμβάλλει στη συνέχιση του στιγματισμού, του διαχωρισμού και της ποινικοποίησης των θυμάτων ως υπεύθυνων για ένα έγκλημα για το οποίο δεν είναι ποτέ ένοχα.

Κανένα θύμα δεν συμμετέχει σε ένα δίκτυο εμπορίας ανθρώπων με τη δική του ελεύθερη βούληση. Έχουμε την τάση να μην θέλουμε να κάνουμε διάκριση μεταξύ «συναίνεσης» και «βούλησης» χωρίς να σκεφτόμαστε ότι, σε καταστάσεις ακραίας ανάγκης, απειλών θανάτου ή περιβαλλοντικών πιέσεων, ένα άτομο μπορεί να συμφωνήσει και, επομένως, να «συναινέσει» να πουλήσει το σώμα του ως αντικείμενο σεξουαλικής απόλαυσης ή να εργαστεί ακούραστα σε συνθήκες δουλείας, αλλά, αντίθετα, ποτέ δεν σκεφτόμαστε ότι, χωρίς αυτές τις συνθήκες που το θέτουν σε κατάσταση ακραίας ανάγκης ή ευαλωτότητας, δεν θα το έκανε ποτέ οικειοθελώς. Επομένως, κανείς δεν θέλει να πέσει θύμα σεξουαλικής ή εργασιακής εκμετάλλευσης. Αρκετά με την ποινικοποίηση και την ενοχοποίηση των θυμάτων των οποίων το μόνο «έγκλημα» ήταν ότι ζούσαν σε περιοχές πείνας ή πολέμου. Αρκετά με τα ψέματα. 

Παρά τις προσπάθειες για την καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων, τα δίκτυα εμπορίας εξακολουθούν να απολαμβάνουν εκτεταμένη ατιμωρησία, τόσο στις χώρες προέλευσης, όπου γίνεται η στρατολόγηση, όσο και στις χώρες προορισμού, όπου οι άνθρωποι εκμεταλλεύονται για να εξοφλήσουν ένα «χρέος» που δεν παύει να αυξάνεται μέρα με τη μέρα. Η απαίτηση προς όλες τις κυβερνήσεις όλων των εθνών είναι σαφής: βάλτε τέλος στην εμπορία ανθρώπων για οποιονδήποτε σκοπό και οπουδήποτε και αν λαμβάνει χώρα στον κόσμο. 

Ας μην ξεχνάμε ότι η εμπορία ανθρώπων αποτελεί επίθεση στην απαραβίαστη ανθρώπινη αξιοπρέπεια κάθε ανθρώπου, παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των θυμάτων και, για το λόγο αυτό, έγκλημα κατά της ανθρωπότητας που πρέπει να καταδιωχθεί μέχρι τέλους. 

Τα ανθρώπινα όντα δεν είναι αντικείμενα κατανάλωσης, δεν είναι εμπορεύματα, ούτε μπορούν να υποβληθούν στο ζυγό της σεξουαλικής, εργασιακής ή οποιασδήποτε άλλης μορφής δουλείας. Τα ανθρώπινα όντα δεν αγοράζονται ούτε πωλούνται.

Επειδή η ζωή και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι ανεκτίμητες. 

Ας βάλουμε τέλος στην εμπορία ανθρώπων. 

Ας το κάνουμε τώρα. 

🇨🇳汉语🇨🇳

我们现在就去做吧

(世界打击贩运人口行为日)

毋庸置疑,人口贩运是最令人发指的反人类罪行之一。日益严重的不平等现象加上数百万弱势人群的绝望,所有这些都因Covid-19危机而加剧,为人口贩运网络提供了完美的温床,以实施最大和最令人发指的性剥削或劳动剥削行为之一。

在所有人口贩运的受害者中,大多数(超过一半)是来自发展中地区,特别是贫困地区或适当的战争地区的人。在这种情况下,以性剥削为目的的贩运网络无疑是最可恶的,他们招募受害者,承诺给他们一个更好的未来,但实际上,这一切都是一个骗局,以物化和非人化那些落入贩运网络的人为代价,把他们当作纯粹的商品,当作纯粹的 «一次性 «消费对象,以赚取巨额利润。

根据联合国毒品和犯罪问题办公室(UNODC)的数据,人口贩运,特别是以性剥削为目的的人口贩运,继续特别影响妇女和女孩(49%的妇女和23%的女孩),在较小的程度上,影响男子和男孩(21%的男子和7%的男孩)。最糟糕的是,在离我们的城市非常近的地方,在光天化日之下,有时在当局知情的情况下,有一些人口贩运的受害者被系统地剥削到筋疲力尽,而那些如果他们真的有意愿这样做的话就可以防止这种情况的人却保持着同谋的沉默。此外,这种沉默还助长了对受害者的继续污名化,将他们单独挑出来,并将其定为犯罪行为的责任人,而他们从来没有犯过罪。

没有一个受害者是出于自愿加入人口贩运网络的。我们往往不想区分 «同意 «和 «意愿»,不认为在极端需要、死亡威胁或环境压力的情况下,一个人可能同意并因此 «同意 «出卖自己的身体作为性快感的对象,或在奴役的条件下不知疲倦地工作,但相反,我们从不认为,如果没有这些使他们处于极端需要或脆弱的情况下,他们绝不会自愿这样做。因此,没有人愿意成为性剥削或劳动剥削的受害者。够了,不要再对那些唯一的 «罪行 «是生活在饥饿或战争猖獗地区的受害者进行定罪和指责。足够的谎言。

尽管在打击人口贩运方面做出了努力,但贩运网络仍然普遍不受惩罚,无论是在招募人口的原籍国还是在目的地国,他们都被利用来偿还日渐增多的 «债务»。对所有国家政府的要求是明确的:结束在世界任何地方发生的出于任何目的的人口贩运。

我们不要忘记,人口贩运是对每个人不可侵犯的人类尊严的攻击,是对受害者人权的侵犯,为此,它是一种必须追查到底的反人类罪。

人不是消费的对象,不是商品,也不能受到性、劳动或任何其他形式的奴役的桎梏。人类既不被购买也不被出售。

因为生命和人类尊严是无价的。

让我们结束人口贩运。

我们现在就去做吧。

🇷🇺РУССКИЙ🇷🇺

ДАВАЙТЕ СДЕЛАЕМ ЭТО СЕЙЧАС 

(Всемирный день борьбы с торговлей людьми)

Несомненно, торговля людьми – одно из самых чудовищных преступлений против человечества. Растущее неравенство в сочетании с отчаянием миллионов уязвимых людей, усугубленным кризисом Covid-19, создают для сетей торговли людьми идеальную питательную среду для совершения одного из самых крупных и отвратительных актов сексуальной или трудовой эксплуатации. 

Большинство, более половины, всех жертв торговли людьми – это люди из развивающихся, особенно бедных районов или, в соответствующих случаях, районов военных действий. В этом контексте сети торговли людьми с целью сексуальной эксплуатации, которая, несомненно, является самой отвратительной из всех, вербуют своих жертв, обещая им лучшее будущее, когда на самом деле это все обман для получения огромных прибылей ценой объективизации и дегуманизации тех, кто попадает в сети торговли людьми, рассматривая их как простой товар, как «одноразовые» предметы потребления. 

По данным УНП ООН (Управление ООН по наркотикам и преступности), торговля людьми, особенно с целью сексуальной эксплуатации, по-прежнему затрагивает в первую очередь женщин и девочек (49% женщин и 23% девочек) и, в меньшей степени, мужчин и мальчиков (21% мужчин и 7% мальчиков). Хуже всего то, что совсем рядом с нашими городами, средь бела дня, а иногда и с ведома властей, находятся жертвы торговли людьми, которых систематически эксплуатируют до изнеможения при попустительском молчании тех, кто мог бы это предотвратить, если бы у них действительно было желание это сделать. Молчание, которое, более того, способствует продолжению стигматизации, выделению и криминализации жертв как ответственных за преступление, в котором они никогда не были виновны.

Ни одна жертва не попадает в сеть торговли людьми по собственной воле. Мы, как правило, не хотим проводить различие между «согласием» и «волей», не думая о том, что в ситуации крайней нужды, угрозы смерти или давления окружающей среды человек может согласиться и, следовательно, «дать согласие» на продажу своего тела как объекта сексуального наслаждения или на неустанный труд в условиях рабства, но, напротив, мы никогда не думаем, что без этих обстоятельств, ставящих его в ситуацию крайней нужды или уязвимости, он никогда бы не сделал этого добровольно. Поэтому никто не хочет быть жертвой сексуальной или трудовой эксплуатации. Хватит криминализировать и обвинять жертв, единственным «преступлением» которых было проживание в районах голода или войны. Хватит лгать. 

Несмотря на усилия по борьбе с торговлей людьми, сети торговцев людьми по-прежнему пользуются широко распространенной безнаказанностью как в странах происхождения, где происходит вербовка, так и в странах назначения, где их эксплуатируют, чтобы выплатить «долг», который не перестает расти день ото дня. Требование ко всем правительствам всех стран ясно: положить конец торговле людьми, с какой бы целью и где бы она ни происходила в мире. 

Давайте не будем забывать, что торговля людьми – это посягательство на неприкосновенное человеческое достоинство каждого человека, нарушение прав человека жертв и, по этой причине, преступление против человечества, которое должно преследоваться до конца. 

Люди не являются объектами потребления, они не являются товаром, и на них не может быть наложено ярмо сексуального, трудового или любого другого вида рабства. Человеческие существа не покупаются и не продаются.

Потому что жизнь и человеческое достоинство бесценны. 

Давайте покончим с торговлей людьми. 

Давайте сделаем это сейчас. 

Un cammino senza odio

(Giornata Internazionale contro i Discorsi d’Odio)

Negli ultimi tempi abbiamo visto come il discorso dell’odio si sia diffuso ovunque. Senza dubbio, l’incitamento alla violenza, all’odio e alla discriminazione deriva da concezioni ideologiche che cercano di sradicare la differenza, la ricchezza della diversità e di destabilizzare la società negando i principi e i valori del rispetto dei diritti umani che sono il nostro patrimonio comune.

Con l’intento malevolo di disumanizzare persone o gruppi di persone a causa delle loro caratteristiche identitarie, il razzismo, la xenofobia, la misoginia, la LGTBIfobia, l’islamofobia, l’antisemitismo, l’aporofobia, la disfobia, così come qualsiasi comportamento contrario all’inviolabile dignità umana di ogni persona, chiunque essa sia, mettono seriamente a rischio la pace tra i popoli, la sicurezza della Comunità internazionale, la difesa del nostro ambiente circostante e, naturalmente, i diritti umani di milioni di persone nel mondo. 

Mentre il mondo assiste con orrore alla guerra in Ucraina, in un mondo in cui infuriano ancora decine di conflitti armati, dobbiamo riconoscere che anche le parole possono diventare armi capaci di provocare i più grandi abomini. Nella nostra storia recente, abbiamo visto come i discorsi d’odio abbiano portato alla morte di milioni di persone nell’Olocausto, di centinaia di migliaia nel genocidio ruandese contro i tutsi a metà degli anni ’90, di decine di migliaia a Timor Est durante l’occupazione dell’Indonesia, di migliaia nel massacro di Srebrenica nella guerra di Bosnia o, più recentemente, in Birmania, dove la minoranza tutsi è stata uccisa dai tutsi nella guerra in Bosnia, in Birmania, dove la minoranza Rohingya continua a essere bersaglio di discriminazioni e crimini d’odio su una scala tale che si potrebbe sostenere che si tratta del primo genocidio del XXI secolo, ancora oggi irrisolto, in cui i diritti della minoranza musulmana continuano a essere sistematicamente violati e i cui autori e mandanti devono essere portati al più presto davanti alla Corte penale internazionale.

È chiaro che l’hate speech non conosce confini e negli ultimi anni i social network sono stati il mezzo in cui si è diffuso di più e meglio. In concomitanza con la pandemia di Covid-19, l’odio sui social media si è scatenato contro le minoranze, che ancora una volta sono state individuate, stigmatizzate e criminalizzate da chi è mosso solo da un odio irrazionale. 

Per contrastare l’odio criminale, sono necessari piani d’azione per combattere i discorsi d’odio al fine di attuare tutte le misure necessarie per sradicarli. Ricordiamo che la libertà di espressione e di opinione non sono diritti assoluti, in quanto non comprendono la diffamazione, la calunnia, l’umiliazione e la criminalizzazione, né l’incitamento ad agire con violenza contro individui o gruppi di persone.

La libertà di espressione non può in alcun modo essere usata per disumanizzare, distruggere o negare la dignità di nessuno. Per questo motivo, la società civile, i principali social network, i media, le forze dell’ordine e, naturalmente, le istituzioni democratiche di tutti gli Stati devono promuovere azioni congiunte che contribuiscano a sradicare l’odio dalla nostra società, soprattutto attraverso l’educazione. Perché un modello educativo basato sul rispetto dei diritti umani di tutte le persone, in tutti i centri educativi e a tutti i livelli di istruzione, è lo strumento migliore per porre fine all’odio irrazionale basato su pregiudizi, ignoranza e disinformazione.

Dobbiamo impegnarci, porre fine ai discorsi di odio e di rifiuto di chi è diverso è un obbligo di tutta la società, di tutta l’umanità. Pensiamo che il rispetto, la diversità e l’inclusione sono i pilastri essenziali su cui si basa ogni società moderna, democratica e avanzata. 

Se dobbiamo odiare qualcosa, odiamo l’odio che distrugge. 

Accogliamo il rispetto e la diversità che costruisce. 

Perché questo è il cammino. 

Un cammino senza odio.

Ένα μονοπάτι χωρίς μίσος

(Διεθνής Ημέρα για την Αντιμετώπιση του Λόγου Μίσους)

Τον τελευταίο καιρό, έχουμε δει πώς ο λόγος του μίσους έχει εξαπλωθεί παντού. Αναμφίβολα, η υποκίνηση της βίας, του μίσους και των διακρίσεων πηγάζει από ιδεολογικές αντιλήψεις που επιδιώκουν να εξαλείψουν τη διαφορετικότητα, τον πλούτο της διαφορετικότητας και να αποσταθεροποιήσουν την κοινωνία αρνούμενες τις αρχές και τις αξίες του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που αποτελούν την κοινή μας κληρονομιά.

Με κακόβουλη πρόθεση να υποτιμηθούν άνθρωποι ή ομάδες ανθρώπων λόγω των χαρακτηριστικών της ταυτότητάς τους, ο ρατσισμός, η ξενοφοβία, ο μισογυνισμός, η LGTBIφοβία, η ισλαμοφοβία, ο αντισημιτισμός, η αποφοβία, η δυσφοβία, καθώς και κάθε συμπεριφορά που αντιτίθεται στην απαραβίαστη ανθρώπινη αξιοπρέπεια κάθε ανθρώπου, όποιος και αν είναι, θέτουν σε σοβαρό κίνδυνο την ειρήνη μεταξύ των λαών, την ασφάλεια της Διεθνούς Κοινότητας, την υπεράσπιση του άμεσου περιβάλλοντος και, φυσικά, τα ανθρώπινα δικαιώματα εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο. 

Καθώς ο κόσμος παρακολουθεί με τρόμο τον πόλεμο στην Ουκρανία, σε έναν κόσμο όπου εξακολουθούν να μαίνονται δεκάδες ένοπλες συγκρούσεις, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι οι λέξεις μπορούν επίσης να γίνουν όπλα ικανά να προκαλέσουν τις μεγαλύτερες αποτρόπαιες πράξεις. Σε όλη την πρόσφατη ιστορία μας, έχουμε δει πώς η ρητορική μίσους οδήγησε στο θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων στο Ολοκαύτωμα, σε εκατοντάδες χιλιάδες στη γενοκτονία της Ρουάντα κατά των Τούτσι στα μέσα της δεκαετίας του 1990, σε δεκάδες χιλιάδες στο Ανατολικό Τιμόρ κατά τη διάρκεια της κατοχής της Ινδονησίας, σε χιλιάδες στη σφαγή της Σρεμπρένιτσα στον πόλεμο της Βοσνίας ή, πιο πρόσφατα, στη Βιρμανία όπου η μειονότητα των Τούτσι σκοτώθηκε από τους Τούτσι στον πόλεμο της Βοσνίας, στη Βιρμανία, όπου η μειονότητα των Ροχίνγκια εξακολουθεί να αποτελεί στόχο διακρίσεων και εγκλημάτων μίσους σε τέτοια κλίμακα, ώστε θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι πρόκειται για την πρώτη γενοκτονία του 21ου αιώνα, η οποία δεν έχει ακόμη και σήμερα επιλυθεί, κατά την οποία τα δικαιώματα της μουσουλμανικής μειονότητας εξακολουθούν να παραβιάζονται συστηματικά και της οποίας οι δράστες και οι υπεύθυνοι πρέπει να προσαχθούν ενώπιον του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου το συντομότερο δυνατόν.

Είναι σαφές ότι η ρητορική μίσους δεν γνωρίζει σύνορα, και τα τελευταία χρόνια τα κοινωνικά δίκτυα είναι το μέσο όπου έχει εξαπλωθεί περισσότερο και καλύτερα. Ταυτόχρονα με την πανδημία του Covid-19, το μίσος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχει ξεσπάσει κατά των μειονοτήτων, οι οποίες για άλλη μια φορά έχουν ξεχωρίσει, στιγματιστεί και ποινικοποιηθεί από εκείνους που καθοδηγούνται μόνο από παράλογο μίσος. 

Για την αντιμετώπιση του εγκληματικού μίσους, απαιτούνται σχέδια δράσης για την καταπολέμηση της ρητορικής μίσους, προκειμένου να εφαρμοστούν όλα τα αναγκαία μέτρα για την εξάλειψή της. Ας θυμόμαστε ότι η ελευθερία της έκφρασης και της γνώμης δεν είναι απόλυτα δικαιώματα, καθώς δεν καλύπτουν τη δυσφήμιση, τη συκοφαντία, τη δυσφήμιση, τον εξευτελισμό και την ποινικοποίηση, ούτε την υποκίνηση σε βίαιες ενέργειες κατά ατόμων ή ομάδων ατόμων.

Η ελευθερία της έκφρασης δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να χρησιμοποιηθεί για την απομυθοποίηση, την καταστροφή ή την άρνηση της αξιοπρέπειας οποιουδήποτε. Για το λόγο αυτό, η κοινωνία των πολιτών, τα μεγάλα κοινωνικά δίκτυα, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, οι υπηρεσίες επιβολής του νόμου και, φυσικά, οι δημοκρατικοί θεσμοί όλων των κρατών πρέπει να προωθήσουν κοινές δράσεις που συμβάλλουν στην εξάλειψη του μίσους από την κοινωνία μας, κυρίως μέσω της εκπαίδευσης. Επειδή ένα εκπαιδευτικό μοντέλο που βασίζεται στο σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όλων των ανθρώπων, σε όλα τα εκπαιδευτικά κέντρα και σε όλα τα επίπεδα εκπαίδευσης, είναι το καλύτερο μέσο για να μπει τέλος στο παράλογο μίσος που βασίζεται στην προκατάληψη, την άγνοια και την κακόβουλη παραπληροφόρηση.

Πρέπει να δεσμευτούμε, να βάλουμε τέλος στη ρητορική μίσους και την απόρριψη των διαφορετικών είναι υποχρέωση ολόκληρης της κοινωνίας, ολόκληρης της ανθρωπότητας. Ας σκεφτούμε ότι ο σεβασμός, η πολυμορφία και η ενσωμάτωση είναι οι βασικοί πυλώνες στους οποίους βασίζεται κάθε σύγχρονη, δημοκρατική και προηγμένη κοινωνία. 

Αν πρέπει να μισήσουμε κάτι, ας μισήσουμε το μίσος που καταστρέφει. 

Ας αγκαλιάσουμε τον σεβασμό και την ποικιλομορφία που οικοδομεί. 

Γιατί αυτός είναι ο τρόπος. 

Ένα μονοπάτι χωρίς μίσος.

Um caminho sem ódio

(Dia Internacional de Combate ao Discurso de Ódio)

Nos últimos tempos, temos visto como o discurso do ódio se tem espalhado por todo o lado. Sem dúvida, o incitamento à violência, ao ódio e à discriminação deriva de concepções ideológicas que procuram erradicar a diferença, a riqueza da diversidade e desestabilizar a sociedade, negando os princípios e valores do respeito pelos direitos humanos que são o nosso património comum.

Com uma intenção maliciosa de desumanizar pessoas ou grupos de pessoas devido às suas características de identidade, o racismo, a xenofobia, a misoginia, a LGTBIfobia, a islamofobia, o anti-semitismo, a aporofobia, a disfobia, bem como qualquer conduta contrária à dignidade humana inviolável de cada pessoa, quem quer que seja, põe seriamente em perigo a paz entre os povos, a segurança da comunidade internacional, a defesa do nosso ambiente imediato e, claro, os direitos humanos de milhões de pessoas em todo o mundo. 

Enquanto o mundo assiste horrorizado à guerra na Ucrânia, num mundo onde dezenas de conflitos armados ainda grassam, temos de reconhecer que as palavras também podem tornar-se armas capazes de causar as maiores abominações. Ao longo da nossa história recente, vimos como o discurso do ódio levou à morte de milhões no Holocausto, a centenas de milhares no genocídio ruandês contra os Tutsi em meados da década de 1990, a dezenas de milhares em Timor Leste durante a ocupação da Indonésia, a milhares no massacre de Srebrenica na Guerra da Bósnia ou, mais recentemente, na Birmânia, onde a minoria Tutsi foi morta pelos Tutsi na guerra da Bósnia, na Birmânia, onde a minoria Rohingya continua a ser alvo de discriminação e de crimes de ódio a tal escala que se poderia argumentar que este é o primeiro genocídio do século XXI, ainda hoje por resolver, em que os direitos da minoria muçulmana continuam a ser sistematicamente violados e cujos perpetradores e perpetradores devem ser levados perante o Tribunal Penal Internacional o mais rapidamente possível.

É evidente que o discurso do ódio não conhece fronteiras, e nos últimos anos as redes sociais têm sido o meio onde mais e melhor se tem difundido. Coincidindo com a pandemia de Covid-19, o ódio nos meios de comunicação social tem sido galopante contra as minorias, que mais uma vez foram destacadas, estigmatizadas e criminalizadas por aqueles que são apenas movidos por um ódio irracional. 

Para combater o ódio criminal, são necessários planos de acção para combater o discurso do ódio, a fim de implementar todas as medidas necessárias para o erradicar. Recordemos que a liberdade de expressão e opinião não são direitos absolutos, pois não abrangem difamação, calúnia, calúnia, humilhação e criminalização ou incitamento a agir violentamente contra indivíduos ou grupos de pessoas.

A liberdade de expressão não pode de forma alguma ser utilizada para desumanizar, destruir ou negar a dignidade de ninguém. Por esta razão, a sociedade civil, as grandes redes sociais, os meios de comunicação social, as agências de aplicação da lei e, naturalmente, as instituições democráticas de todos os Estados devem promover acções conjuntas que contribuam para erradicar o ódio da nossa sociedade, principalmente através da educação. Porque um modelo educativo baseado no respeito pelos direitos humanos de todas as pessoas, em todos os centros educativos e em todos os níveis de ensino, é o melhor instrumento para pôr fim ao ódio irracional baseado em preconceitos, ignorância e desinformação maliciosa.

Temos de nos empenhar, para pôr fim ao discurso do ódio e da rejeição daqueles que são diferentes é uma obrigação de toda a sociedade, de toda a humanidade. Pensemos que o respeito, a diversidade e a inclusão são os pilares essenciais em que se baseia toda a sociedade moderna, democrática e avançada. 

Se temos de odiar algo, odiemos o ódio que destrói. 

Abraçemos o respeito e a diversidade que constroem. 

Porque esse é o caminho. 

Um caminho sem ódio.