Mes: julio 2023

Xωρίς τιμή

(Παγκόσμια Ημέρα κατά της Εμπορίας Ανθρώπων)

Όταν μιλάμε για την εμπορία ανθρώπων, αναφερόμαστε σε μία από τις πιο αποκρουστικές παραβιάσεις που μπορούν να διαπραχθούν. Μια αποτρόπαια εγκληματική πρακτική, οι βασικοί λόγοι της οποίας είναι ευρέως γνωστοί, αλλά παρ’ όλα αυτά λίγα γίνονται για να την εξαλείψουμε.

Είναι γνωστό πως η αύξηση των ανισοτήτων, η άκρατη φτώχεια, οι ένοπλες συγκρούσεις, καθώς και οποιαδήποτε άλλη κατάσταση που οδηγεί σε ειδική ευάλωτη θέση, αποτελούν το χώρο ευνοΐας στον οποίο εκμεταλλεύονται τα δίκτυα εμπορίας ανθρώπων για να προσελκύσουν τα θύματά τους με σκοπό να τα υποτάξουν σε σεξουαλική εκμετάλλευση, η οποία είναι η πιο συχνή, σε εργασιακή εκμετάλλευση υπό απόλυτη σκλαβιά ή υπό οποιαδήποτε άλλη μορφή εκμετάλλευσης. Όλα αυτά μέσω απάτης και ψευδών υποσχέσεων για μια καλύτερη ζωή που, στην πραγματικότητα, μετατρέπει τα θύματα της εμπορίας σε «αντικείμενα που χρησιμοποιούνται και πετιούνται», τα αντιμετωπίζει σαν πράγματα, τα απο-ανθρωποποιεί και τους στερεί την αξιοπρέπειά τους.

Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα δεδομένα που υπάρχουν στα Ηνωμένα Έθνη, η εμπορία ανθρώπων, ιδιαίτερα αυτή που έχει στόχο τη σεξουαλική εκμετάλλευση των θυμάτων, επηρεάζει κυρίως γυναίκες και κορίτσια (το 42% είναι γυναίκες και το 18% είναι κορίτσια σε σύγκριση με το 23% των ανδρών και το 17% των αγοριών). Οι περιπτώσεις εμπορίας που υφίστανται τα θύματα είναι, πρώτον, με σκοπό τη σεξουαλική εκμετάλλευση, δεύτερον, την εκμετάλλευση για την αναγκαία τους επιβίωση, τρίτον, την εργασιακή εκμετάλλευση και, τέλος, την εμπορία ανθρώπων με σκοπό την εγκληματικότητα και την αναγκαστική χροιά της.

Μερικά από τα δεδομένα αυτής της έκθεσης είναι ιδιαίτερα ενδεικτικά, αλλά και συγκλονιστικά. Έτσι, στις περιπτώσεις σεξουαλικής εκμετάλλευσης, το 64% των θυμάτων είναι γυναίκες, το 27% είναι κορίτσια, το 4% είναι άνδρες και το 5% είναι αγόρια. Όσον αφορά την εργασιακή εκμετάλλευση, το 27% είναι γυναίκες, το 56% είναι άνδρες, το 5% είναι κορίτσια και το 12% είναι αγόρια. Στις περιπτώσεις εκμετάλλευσης για εγκληματικούς σκοπούς, το 3% είναι γυναίκες, το 24% είναι άνδρες, το 4% είναι κορίτσια και το 68% είναι αγόρια. Σαν μια επιπλέον και συντριπτική πληροφορία, το 55% των ανηλίκων που πιάνονται από τα δίκτυα εμπορίας ανθρώπων, είναι για σκοπούς σεξουαλικής εκμετάλλευσης. Μια πληροφορία που, όταν τα θύματα βρίσκονται στις ηλικίες 18 έως 22 ετών, ανεβαίνει σε ένα συντριπτικό 92% των περιπτώσεων.

Είναι ιδιαίτερα οδυνηρό να γνωρίζουμε πως όλα αυτά συμβαίνουν στο φως της ημέρας, πολύ κοντά στα σπίτια μας, στις ίδιες μας τις γειτονιές και πόλεις, με τη συνειδητοποίηση των αρχών. Ωστόσο, υπάρχει ένα συνενοχικό σιγής από όσους θα μπορούσαν να το αποτρέψουν, αλλά δεν το πράττουν. Μια σιωπή που όχι μόνο συντελεί στο να συνεχίζονται συστηματικά οι εκμεταλλεύσεις των θυμάτων, αλλά ενισχύει επίσης το στίγμα, την εγκληματοποίηση και τη διαγραφή των θυμάτων της εμπορίας ως μοναδικά υπεύθυνων για το να είναι θύματα μιας πράξης για την οποία δεν φέρουν ευθύνη.

Πρέπει να εξοστρακίσουμε για πάντα από το μυαλό μας εκείνη την άτοπη πλάνη που καταδικάζει ατιμωρητί θύματα που αποφάσισαν εσκεμμένα να εισέλθουν στην εγκληματική σπείρα των δικτύων εμπορίας ανθρώπων. Ας σκεφτούμε ότι ένα άτομο που βρίσκεται σε κατάσταση άκρατης ανάγκης, που υφίσταται πίεση ή απειλές θανάτου στο περιβάλλον του, ή που αναζητά να ξεφύγει από μια βέβαιη και βίαιη καταστροφή από την πείνα ή τον πόλεμο, μπορεί να «συναινέσει» σε μια στιγμή να πρέπει να πουλήσει το σώμα της ή να εργαστεί μέχρι την εξάντληση υπό συνθήκες που εκμεταλλεύονται τα δίκτυα εμπορίας. Αλλά, παρ’ όλα αυτά, αν αυτές οι συνθήκες που τους οδήγησαν σε αυτήν την κατάσταση άκρατης ανάγκης δεν υφίσταντο, τα θύματα δεν θα συμφωνούσαν ποτέ εκούσια, ιδιαίτερα όταν ανακαλύπτουν πως έχουν πέσει θύματα μιας απάτης από την οποία είναι πολύ δύσκολο να ξεφύγουν.

Είναι αλήθεια, τα δίκτυα εμπορίας ανθρώπων απολαμβάνουν σχεδόν απόλυτη ατιμωρησία στην άσκηση της εγκληματικής τους δραστηριότητας. Είτε στις χώρες προέλευσης, όπου πραγματοποιούν την προσέλκυση και λειτουργούν ελεύθερα, δωροδοκώντας, αν χρειαστεί, δημόσιους υπαλλήλους και δυνάμεις ασφαλείας, είτε στις χώρες προορισμού, όπου εκμεταλλεύονται την ανοχή και την έλλειψη νομοθετικής ρύθμισης, τα θύματα της εμπορίας είναι σχεδόν απροστάτευτα, εκμεταλλεύονται μέχρι την εξάντλησή τους και μέχρι να καταφέρουν να πληρώσουν, αν μπορέσουν, το χρέος που αυξάνεται κάθε μέρα. Και όλα αυτά υπό την απειλή και το συνεχές φόβο τους για το αν θα μπορέσουν να επιστρέψουν στη χώρα τους, αν θα ξαναδούν τις οικογένειές τους, τι θα γίνει με την παρουσία τους σε μια ξένη γη, ποιος θα τους βοηθήσει να ξεφύγουν ή σε ποιον μπορούν να απευθυνθούν για βοήθεια όταν, επιπλέον, τους έχουν καταστεί και άτομα χωρίς ταυτότητα και ξέρουν πως οι οικογένειές τους εξαρτώνται από τα λίγα χρήματα που καταφέρνουν να στείλουν.

Γι’ αυτό, είναι αδύνατο να εγκληματοποιηθούν και να κατηγορηθούν τα θύματα. Και ακόμη λιγότερο όταν το «μοναδικό τους αδίκημα» είναι ότι γεννήθηκαν σε αυτές τις εκπεινωμένες περιοχές, χωρίς έξοδο, χωρίς προοπτικές για το μέλλον, χωρίς πόρους, που βασανίζονται από την πείνα ή καταστρέφονται από τον πόλεμο. Κανένα θύμα δεν επιθυμεί να εκμεταλλευτεί, να κακοποιηθεί, να υποταχθεί στα απάνθρωπα δεσμά της σεξουαλικής, της εργασιακής ή οποιαδήποτε άλλης μορφής εκμετάλλευσης. Αυτή είναι η έντονα αφελής επιχειρηματολογία αυτών που μόνο γυρίζουν το βλέμμα από την άλλη πλευρά και η συνείδησή τους, αν την έχουν, τους εξασθενεί.

Ωστόσο, η απαίτηση είναι σαφής. Όλες οι κυβερνήσεις και οργανισμοί όλων των χωρών του κόσμου πρέπει να καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για να εξαλείψουν την εμπορία ανθρώπων, ανεξάρτητα από τον σκοπό της, και οπουδήποτε στον κόσμο. Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως αντικείμενο κατανάλωσης ή να υποταχθεί στα βάρβαρα δεσμά της σεξουαλικής, της εργασιακής ή οποιαδήποτε άλλης μορφής εκμετάλλευσης.

Ας είναι σαφές, η εμπορία ανθρώπων αποτελεί παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μια επίθεση ενάντια στην απαραβίαστη ανθρώπινη αξιοπρέπεια των θυμάτων και, επομένως, ένα εξαιρετικά σοβαρό έγκλημα που πρέπει να καταδιώκεται από όλες τις χώρες μέχρι την πλήρη εξάλειψή του.

Τα άτομα δεν πωλούνται και δεν αγοράζονται. Η ζωή και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν έχουν τιμή.

Γνωρίζουμε τι συμβαίνει, γνωρίζουμε πότε συμβαίνει και γνωρίζουμε πού συμβαίνει.

Θα συνεχίσουμε να γυρίζουμε το βλέμμα στην άλλη πλευρά;

Πότε θα το σταματήσουμε;

Sem preço

(Dia Mundial contra o Tráfico de Pessoas)

Ao falar sobre o tráfico de seres humanos, estamos nos referindo a um dos crimes mais execráveis que podem ser cometidos. Sem dúvida, uma prática criminal abominável cujas principais causas são amplamente conhecidas, mas, no entanto, pouco se faz para erradicá-las.

É bem sabido que o aumento das desigualdades, a extrema pobreza, os conflitos bélicos, bem como qualquer outra circunstância que leve a uma situação de especial vulnerabilidade, são o caldo de cultura que as redes de tráfico de seres humanos aproveitam para capturar suas vítimas com o objetivo de submetê-las à exploração sexual, que é a mais frequente, à exploração laboral em condições de total escravidão ou sob qualquer outra forma de exploração. Tudo isso por meio de engano e falsas promessas de uma vida melhor que, na realidade, transforma as vítimas do tráfico em mercadorias «de usar e jogar», objetificando-as, desumanizando-as e roubando-lhes sua dignidade.

De acordo com os últimos dados das Nações Unidas, o tráfico de seres humanos, especialmente aquele que visa a exploração sexual das vítimas, afeta principalmente mulheres e meninas (42% são mulheres e 18% são meninas, em comparação com 23% de homens e 17% de meninos). As situações de tráfico a que as vítimas são submetidas são, em primeiro lugar, para fins de exploração sexual, seguidas em segundo lugar pela exploração com fins de mendicância, em terceiro lugar pela exploração laboral e, finalmente, pelo tráfico de pessoas para fins de criminalidade forçada.

Alguns dos dados deste relatório são especialmente esclarecedores e alarmantes. Portanto, nos casos de exploração sexual, 64% das vítimas são mulheres, 27% são meninas, 4% são homens e 5% são meninos. Quanto à exploração laboral, 27% são mulheres, 56% são homens, 5% são meninas e 12% são meninos. Nos casos de exploração com fins de criminalidade forçada, 3% são mulheres, 24% são homens, 4% são meninas e 68% são meninos. Como dado adicional e angustiante, 55% dos menores capturados pelas redes de tráfico de seres humanos são explorados sexualmente. Um dado que sobe para alarmantes 92% nos casos em que as vítimas têm entre 18 e 22 anos.

É especialmente doloroso saber que tudo isso acontece à luz do dia, muito perto de nossas casas, em nossos próprios bairros e cidades, e com o conhecimento das autoridades. No entanto, existe um silêncio cúmplice por parte daqueles que, se quisessem, poderiam evitá-lo. Um silêncio que não apenas contribui para que as vítimas continuem sendo exploradas sistematicamente, mas também reforça o estigma, a criminalização e a culpabilização das vítimas do tráfico como as únicas responsáveis por serem vítimas de um crime do qual não são culpadas.

Devemos banir para sempre de nossas mentes a absurda falácia que afirma vilmente que as vítimas decidiram entrar voluntariamente na espiral criminal das redes de tráfico de pessoas. Pense que uma pessoa que se encontra em situação de extrema necessidade, que sofre pressões ou ameaças de morte em seu próprio ambiente ou que busca escapar de uma morte certa causada pela fome ou pela guerra, pode eventualmente «consentir» em vender seu corpo ou trabalhar até a exaustão em condições exploradas pelas redes de tráfico. No entanto, se aquelas circunstâncias que as levam a essa situação de extrema necessidade não existissem, as vítimas jamais consentiriam voluntariamente, especialmente quando descobrem que foram vítimas de um engano do qual é muito difícil escapar.

É verdade que as redes de tráfico desfrutam de quase total impunidade no exercício de sua atividade criminosa. Seja nos países de origem, onde ocorre o recrutamento e funcionam com total liberdade, subornando, se necessário, funcionários públicos e forças de segurança, ou nos países de destino, onde as redes de tráfico se aproveitam da permissividade e da falta de regulamentação legal, é verdade que as vítimas do tráfico estão praticamente desprotegidas, exploradas até a exaustão e endividadas, uma dívida que aumenta a cada dia. E tudo isso sob a ameaça e o medo constantes de não saber se poderão retornar ao seu país, se verão suas famílias novamente, o que acontecerá a elas em um país estrangeiro, quem as ajudará a escapar ou a quem recorrer em busca de ajuda, especialmente quando foram privadas de seus documentos e sabem que suas famílias dependem do pouco dinheiro que conseguem enviar.

Portanto, de forma alguma se pode criminalizar e culpar as vítimas. Menos ainda quando «seu único crime» é ter nascido nessas áreas deprimidas, sem saída, sem oportunidades de futuro, sem recursos, assoladas pela fome ou devastadas pela guerra. Nenhuma vítima deseja ser explorada, abusada, maltratada ou escravizada. Esse é o argumento grosseiro e fácil daqueles que apenas sabem desviar o olhar e cuja consciência, se a têm, os corrói por dentro.

Mas a exigência é clara. Todos os governos e instituições de todas as nações do mundo devem empregar todos os meios para acabar com o tráfico de seres humanos, seja qual for o seu propósito e onde quer que aconteça. Nenhum ser humano pode ser tratado como um objeto de consumo ou ser submetido às cruéis correntes da exploração sexual, do trabalho ou de qualquer outra forma de exploração.

Que fique claro, o tráfico de seres humanos é uma violação dos direitos humanos, um ataque à dignidade humana inviolável das vítimas e, consequentemente, um crime de extrema gravidade que deve ser perseguido por todas as nações até sua completa erradicação.

As pessoas não podem ser compradas nem vendidas. A vida e a dignidade humana não têm preço.

Sabemos o que acontece, sabemos quando acontece e sabemos onde acontece.

Continuaremos desviando o olhar?

Quando vamos parar com isto?

Sans prix

(Journée mondiale de la lutte contre la traite d’êtres humains)

En parlant de la traite des êtres humains, nous faisons référence à l’un des crimes les plus abominables qui puissent être commis. Sans aucun doute, une pratique criminelle aberrante dont les principales causes sont largement connues, mais pourtant peu d’efforts sont faits pour l’éradiquer.

Il est bien connu que l’augmentation des inégalités, l’extrême pauvreté, les conflits armés, ainsi que toute autre circonstance conduisant à une situation de vulnérabilité particulière, sont le terreau que les réseaux de traite des êtres humains exploitent pour capturer leurs victimes en vue de les soumettre à l’exploitation sexuelle, qui est la plus fréquente, à l’exploitation laborieuse dans des conditions d’esclavage total ou sous toute autre forme d’exploitation. Tout cela se fait par le mensonge et la fausse promesse d’une vie meilleure qui, en réalité, transforme les victimes de la traite en marchandises à «utiliser et jeter», les objectifiant, les déshumanisant et leur arrachant leur dignité.

Selon les dernières données des Nations Unies, la traite des êtres humains, en particulier celle à des fins d’exploitation sexuelle des victimes, affecte principalement les femmes et les filles (42% sont des femmes et 18% sont des filles, contre 23% d’hommes et 17% de garçons). Les situations de traite auxquelles les victimes sont soumises sont, en premier lieu, à des fins d’exploitation sexuelle, suivies par l’exploitation à des fins de mendicité, en troisième position l’exploitation du travail et enfin, la traite de personnes à des fins criminelles avec un caractère forcé.

Certains des chiffres de ce rapport sont particulièrement éclairants et alarmants. Ainsi, dans les cas d’exploitation sexuelle, 64% des victimes sont des femmes, 27% sont des filles, 4% sont des hommes et 5% sont des garçons. En ce qui concerne l’exploitation du travail, 27% sont des femmes, 56% sont des hommes, 5% sont des filles et 12% sont des garçons. Dans les cas d’exploitation à des fins criminelles forcées, 3% sont des femmes, 24% sont des hommes, 4% sont des filles et 68% sont des garçons. En tant que donnée supplémentaire et déchirante, 55% des mineurs capturés par les réseaux de traite des êtres humains le sont à des fins d’exploitation sexuelle. Un chiffre qui grimpe à un dévastateur 92% des cas lorsque les victimes ont entre 18 et 22 ans.

Il est particulièrement douloureux de savoir que tout cela se passe en plein jour, très près de nos maisons, dans nos quartiers et villes, avec la connaissance des autorités. Cependant, il y a un silence complice de la part de ceux qui pourraient l’empêcher s’ils le souhaitaient. Un silence qui non seulement contribue à maintenir systématiquement l’exploitation des victimes, mais renforce également le stigmate, la criminalisation et le désignement des victimes de la traite comme les seules responsables d’être victimes d’un crime dont elles ne sont pas coupables.

Nous devons bannir à jamais de notre esprit l’absurde fausse affirmation selon laquelle les victimes ont décidé d’entrer volontairement dans la spirale criminelle des réseaux de traite de personnes. Pensez qu’une personne qui se trouve dans une situation de besoin extrême, qui subit des pressions ou des menaces de mort dans son environnement ou qui cherche à échapper à une mort certaine causée par la faim ou la guerre, peut consentir à vendre son corps ou à travailler jusqu’à l’épuisement dans des conditions exploitées par les réseaux de traite. Cependant, si ces circonstances de besoin extrême n’existaient pas, les victimes n’y consentiraient jamais volontairement, surtout lorsqu’elles découvrent qu’elles ont été victimes d’une tromperie dont il est très difficile de s’échapper.

Il est vrai que les réseaux de traite jouissent d’une quasi impunité dans l’exercice de leur activité criminelle. Que ce soit dans les pays d’origine, où le recrutement a lieu et où ils opèrent en toute liberté, corrompant si besoin est des fonctionnaires et des forces de sécurité, ou dans les pays de destination, où les réseaux de traite profitent de la permissivité et du manque de réglementation juridique, il est vrai que les victimes de la traite sont pratiquement sans protection, exploitées jusqu’à l’épuisement et endettées, une dette qui augmente chaque jour. Et tout cela sous la menace et la peur constantes de ne pas savoir si elles pourront retourner dans leur pays, revoir leurs familles, ce qui leur arrivera dans un pays étranger, qui les aidera à s’échapper ou à qui demander de l’aide, d’autant plus qu’elles ont été privées de leurs documents et que leurs familles dépendent des maigres sommes d’argent qu’elles réussissent à envoyer.

Par conséquent, on ne peut en aucun cas criminaliser et accuser les victimes. Encore moins lorsque leur «seul crime» est d’être nées dans ces zones déprimées, sans issue, sans opportunités d’avenir, sans ressources, frappées par la faim ou dévastées par la guerre. Aucune victime ne désire être exploitée, abusée, maltraitée ou réduite en esclavage. C’est l’argument simpliste et facile de ceux qui ne savent que détourner le regard et dont la conscience, s’ils en ont une, les ronge de l’intérieur.

Mais l’exigence est claire. Tous les gouvernements et toutes les institutions de toutes les nations du monde doivent mettre en œuvre tous les moyens pour mettre fin à la traite des êtres humains, quelle que soit sa finalité, et ce, partout dans le monde. Aucun être humain ne peut être traité comme un objet de consommation ou soumis aux cruelles chaînes de l’exploitation sexuelle, du travail ou de toute autre forme d’exploitation.

Il est clair que la traite des êtres humains viole les droits humains, attaque l’inviolabilité de la dignité humaine des victimes et constitue donc un crime d’une extrême gravité qui doit être poursuivi par toutes les nations jusqu’à son éradication totale.

Les personnes ne peuvent pas être achetées ni vendues. La vie et la dignité humaine n’ont pas de prix.

Nous savons ce qui se passe, nous savons quand cela se passe et nous savons où cela se passe.

Continuerons-nous à détourner le regard ?

Quand allons-nous arrêter cela ?